Η «θερμή» στήριξη των Αγιατολάχ από Τραμπ & Νετανιάχου και η θυσία των 168 μαθητριών στη Μινάμπ.

  

«Τεχεράνη 1979: Το "Ωσαννά" της ετερονομίας. Τα υψωμένα χέρια των "κάτωθεν" παραδίδουν την αυτονομία τους στην αμετάβλητη οίηση των "άνωθεν". Σήμερα, οι νέοι "κάτωθεν" πληρώνουν με τη θυσία των 168 παιδιών του Δημοτικού σχολείου της Μινάμπ τον λογαριασμό της "θερμής" στήριξης των "έξωθεν".»

Η αμετάβλητη οίηση των «άνωθεν», η μεταβλητότητα των «κάτωθεν» και η αμετάβλητη πολιτική των «έξωθεν».

 Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Πρόκειται για έναν παγκόσμιο ιστορικό νόμο, κλειδί όλων των εξελίξεων: από τη μια η αμετάβλητη

οίηση των «άνωθεν» και από την άλλη η μεταβλητότητα των «κάτωθεν» — η παλαιά αλλαγή

γνώμης, γνωστή ήδη από το «Ωσαννά» και το «Σταύρωσον», τα οποία απέχουν μόλις πέντε ημέρες.

Η ισλαμική επανάσταση του 1979 σύντομα έδωσε τη θέση της στους πολύ «άνωθεν». Αν ο Χομεϊνί,

κατά την παραμονή του στο Παρίσι, δήλωνε πως εμπνέεται από την Πλατωνική Πολιτεία, η ιστορία

έδειξε τα αντίθετα. Επρόκειτο για έναν «Πλατωνικό έρωτα» που χρησιμοποιήθηκε ως προσωπείο,

αφού ο «Φιλόσοφος-Βασιλιάς» απογυμνώθηκε από τη διαλεκτική του και ενδύθηκε τον μανδύα

του «Αλάθητου Νομομαθή». Η φιλοσοφική ουτοπία μετατράπηκε σε θεοκρατικό μονόδρομο,

νομιμοποιώντας την οίηση των «άνωθεν» μέσω της δεδομένης μεταβλητότητας των «κάτωθεν».

Χαρακτηριστική η περίοδος που διανύουμε: εκατομμύρια Ιρανών, από εκεί που διαδήλωναν κατά

των «άνωθεν», στρέφονται εν μια νυκτί κατά των «έξωθεν», ΗΠΑ-Ισραήλ, συσπειρωμένοι πλέον

υπέρ των Αγιατολάχ. Η επεξεργασμένη ανάλυση του Καστοριάδη για τους «άνωθεν» και τους

«κάτωθεν» προσφέρει το θεωρητικό υπόβαθρο: την ετερονομία, με την τριφασική επιβολή στην

περίπτωση του Ιράν {Θεός, Παράδοση, Κράτος}, έναντι της αυτονομίας με τη Δημοκρατία και την

αυτοθέσμιση. Όμως, πέραν της μεταβλητότητας των «κάτωθεν», το σύγχρονο σκηνικό εισάγει έναν

νέο παίκτη: την αμετάβλητη μεταβλητή των «έξωθεν».

Μια «μαγνητική τομογραφία» των «άνωθεν» αποκαλύπτει ότι οι μονοδιάστατες διαμαρτυρίες

εθελοτυφλούν μπροστά στη συμπληρωματική εχθρότητα. Οι Τραμπ και Νετανιάχου, μέσω μιας

«θερμής» εμπλοκής, προσφέρουν στους Αγιατολάχ το απόλυτο δώρο: την εξωτερική απειλή.

Το «με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια» συντηρεί τους «άνωθεν» εκατέρωθεν και τροφοδοτεί τις

πολεμικές βιομηχανίες.

Έτσι, οι μεν Αγιατολάχ αναπαράγονται, οι δε Νετανιάχου αποφεύουν τη Χάγη. Την ίδια στιγμή,

η Γηραιά Ήπειρος τυρβάζει περί άλλα, δικαιώνοντας τον Διογένη που έψαχνε μάταια έναν ηθικό

Ευρωπαίο ηγέτη στο Ουκρανικό. Τον βρήκε τελικά εκεί που η ηθική παραμένει αλώβητη: στον

«ουρανό» της ιστορίας, στο πρόσωπο του Καποδίστρια, για τον οποίο η επίσημη πατρίδα του

τηρεί σιγήν ιχθύος.

Σε αυτό το θέατρο των ΜΜΕ, ο λογαριασμός πληρώνεται με αίμα: και πρώτα με τη θυσία των

168 παιδιών του δημοτικού σχολείου της πόλης Μινάμπ στο Νότιο Ιράν. Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί

λειτουργούν υπέρ των εξοπλισμών, ενώ για τους λαούς-θεατές και πληρωτές των οικονομικών

παρενεργειών, επιβεβαιώνεται η Θουκυδίδεια ρήση ότι η ιστορία θα επαναλαμβάνεται «κατά το

ανθρώπινον τοιούτων και παραπλήσια έσεσθαι», όσο οι οιήσεις των «άνωθεν» και οι πολιτικές των

«έξωθεν» παραμένουν αμετάβλητες.

Τέλος, αν ο Καστοριάδης προσδοκά την αντικατάσταση της μεταβλητότητας των «κάτωθεν» από

την αυτονομία με τη Δημοκρατία, και ο Δημόκριτος, με τη σειρά του, προσδιορίζει την Πολιτική

ως τη «μεγίστη των τεχνών», είθε να συμβεί το πρώτο, ώστε η Πολιτική να αναλάβει την

επιβεβαίωση του δεύτερου. Ο λόγος για μια Δημοκρατική Πολιτεία του Ιράν, όμορη με την Κουρδία.

Χρήστος Κηπουρός ,  Διδυμότειχο,  19-3-2026