Ο Νεο-Καλιγούλας ξύπνησε την καταιγίδα. Και τώρα;

 

Του Крокодил

Η επίθεση στο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του Ιράν – το μεγαλύτερο στον πλανήτη – ορίζεται ως η απόλυτη κλιμάκωση.

Ο Νεο-Καλιγούλας προσπαθεί απεγνωσμένα να κατηγορήσει την Αίρεση του Θανάτου στη Δυτική Ασία και να απαλλάξει τον εαυτό του από κάθε ευθύνη: Ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ επιτέθηκε στο South Pars «από θυμό» και ότι οι ΗΠΑ «δεν γνώριζαν τίποτα για αυτή τη συγκεκριμένη επίθεση». Το Κατάρ δε, «συνιδιοκτήτης» του κοιτάσματος, «δεν εμπλέκεται με κανέναν τρόπο».

Και το Ιράν χτύπησε το υγροποιημένο αέριο LNG του Κατάρ, σε αντίποινα, «με βάση λανθασμένες πληροφορίες», κατά τον Νέο-Καλιγούλα.

Αυτό είναι όλο; Αλήθεια;

Μάλλον όχι, λοιπόν. Μάλλον η Αίρεση του Θανάτου χρησιμοποίησε ανοιχτά τα σιωνιστικά μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ για να το παρουσιάσει ως κοινή επιχείρηση – σπρώχνοντας την Αυτοκρατορία του Χάους και της Λεηλασίας βαθύτερα στο αλαζονικό της τέλμα· σύροντάς την σε έναν Ολικό Ενεργειακό Πόλεμο με καταστροφικές συνέπειες· και στρέφοντας τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου εναντίον του Ιράν (ειδικά της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ και του Κατάρ).

Ο Νεο-Καλιγούλας μπορεί να καυχιέται όσο θέλει. Ωστόσο, είναι προφανές ότι μια εξαιρετικά «ευαίσθητη» και στην κόψη του σπαθιού επιχείρηση τέτοιου μεγέθους, ως μέσο «άσκησης πίεσης» στην Τεχεράνη, θα απαιτούσε βαθιά εμπλοκή της CENTCOM (Κεντρική Διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών) και, σαφώς, προεδρική έγκριση.

Έτσι, το σενάριο δείχνει, για άλλη μια φορά, ότι η Ουάσινγκτον χάνει τον έλεγχο της εξωτερικής της πολιτικής – αν αφεθούμε να υποθέσουμε ότι υπήρχε εξαρχής.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι παίκτες, των οποίων η αδυναμία να διαβάσουν τη σκακιέρα έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά, δεν μπορούσαν παρά να πιστέψουν ότι η Τεχεράνη θα υποχωρούσε τελικά μετά από μια επίθεση στην πολύτιμη ενεργειακή της ασφάλεια.

Η ιρανική απάντηση, όμως (ήταν αναμενόμενο πλέον από τα σημάδια τόσες ημέρες), ήταν εντελώς αντίθετη: σκληρή κλιμάκωση. Η λίστα των στόχων για την αντεπίθεση δημοσιεύθηκε άμεσα και θα ακολουθηθεί κατά γράμμα. Αρχής γενομένης με το διυλιστήριο Ras Laffan του Κατάρ.

Τα «τρένα» LNG

Να πιστέψουμε ότι ο νεο-Καλιγούλας προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από την εκτός ελέγχου Αίρεση του Θανάτου; Μπα. Μάλλον προσφέρει διέξοδο στην Τεχεράνη, παραδεχόμενος ότι η καταστροφή του South Pars θα ήταν καταστροφική για όλους!

Αλλά, από την άλλη πλευρά, δεσμεύεται να «ανατινάξει μαζικά το South Pars» για να τιθασεύσει το Ιράν με την «ενεργειακή ασφάλειά» του. Εκεί και στο Νησί Χαργκ.

Εκείνο που, πραγματικά, διακυβεύεται στο South Pars είναι τα «τρένα» LNG: Ένα «τρένο» αποτελείται από εξαρτήματα σχεδιασμένα για την επεξεργασία, τον καθαρισμό και τη μετατροπή του φυσικού αερίου σε LNG.

Ονομάζονται «τρένα» λόγω της διαδοχικής διάταξης του εξοπλισμού – «τρένα» συμπιεστών – που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανική διαδικασία για την επεξεργασία και υγροποίηση του φυσικού αερίου.

Το έργο Qatar 2, στο τεράστιο διυλιστήριο Ras Laffan, συντονίστηκε από τις Chiyoda και Technip, μια ιαπωνοβρετανική κοινοπραξία. Το ίδιο και τα «τρένα» LNG 4 και 5, τα οποία αποτελούν τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

Αυτά τα τελευταία λειτουργούν από την Qatar Gas, την ExxonMobil, την Shell και την ConocoPhillips. Πρόκειται για αμερικανικές – δυτικές εγκαταστάσεις, επομένως «νόμιμους στόχους» για το Ιράν.

Κάτι σημαντικό, που δεν είπαμε: Υπάρχουν μόνο 14 «τρένα» LNG στον κόσμο και δεν θα φάνταζε υπερβολικό να ορίσουμε ότι ο δυτικός «πολιτισμός» εξαρτάται από τα 14 αυτά.

Απαιτούνται 10 έως 15 χρόνια για να αντικατασταθεί ένα «τρένο». Και τα 14 δε, βρίσκονται στην εμβέλεια των βαλλιστικών και υπερηχητικών πυραύλων του Ιράν. Τουλάχιστον ένα από αυτά πυρπολήθηκε ήδη από την ιρανική αντεπίθεση. Δεν το βρίσκεται σοβαρό αυτό;

Πόλεμος πετρελαίων

Χώρια το άλλο. Ο πόλεμος, ή ό,τι είναι αυτή η σύγκρουση που προβλέπεται ότι θα αλλάξει οριστικά το τοπίο και το συσχετισμό δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, αν όχι στον κόσμο όλο, είναι και πόλεμος… πετρελαίων.

Από τη μια έχουμε το «ασχημόπαπο», το δύσκολο και βαρύ αργό πετρέλαιο. Που μόνον σε ειδικά και ελάχιστα στον κόσμο διυλιστήρια μπορεί να αποδώσει προϊόντα ενέργειας. Ήταν μέχρι τώρα φθηνότερο και λιγότερο ελκυστικό από το άλλο, το ελαφρύ και «γλυκό», όπως το λένε, πετρέλαιο. Το «ομορφόπαπο», που πολύ εύκολα δίνει προϊόντα ευρείας κατανάλωσης (όπως η βενζίνη) σε – μη ειδικά – διϋλιστήρια σε όλο τον κόσμο. Εξ ου και ήταν μέχρι πρόσφατα πιο περιζήτητο και ακριβό.

Τι έχει συμβεί τώρα; Η τιμή του «ασχημόπαπου» ξεπέρασε ήδη την τιμή του «ομορφόπαπου» στις αγορές. Ναι, το δύσκολο νίκησε το εύκολο. Που θέλει ειδικά και ελάχιστα διυλιστήρια για να αποδώσει. Παράλογο; Ίσως όχι, αν τολμήσει να σκεφτεί κάποιος ότι ο πόλεμος μπορεί, λέμε μπορεί, να γίνεται και για να κερδίσουν τα μάλα τα ελάχιστα στον κόσμο διυλιστήρια, που μπορούν να αξιοποιούν το δύσκολο και ακριβό πλέον, βαρύ, αργό πετρέλαιο. Θεωρία; Θα δείξει…

Πετρο-γιουάν

Πάντως, η κλιμάκωση στο South Pars φάνταζε αναπόφευκτη μετά τους νέους κανόνες που θέσπισε το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ και προκάλεσαν υστερία στις αγορές πετρελαίου και, κυρίως, στη «Συμμαχία Epstein».

Να τα πούμε με το όνομά τους; Ήταν η δυτική ασφαλιστική παράνοια που έκλεισε το Στενό παρά το αμυντικό δυναμικό ιρανικών drone/βαλλιστικών πυραύλων. Ποιοι κανόνες; Ας τους θυμηθούμε:

Πλέον, εάν ένα φορτίο διακινείται σε πετρογιουάν, έχει ελεύθερη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ (και δωρεάν, παρακαλώ, αντίθετα από τα τεράστια ποσά διέλευσης που απαιτούνται π.χ. στη Διώρυγα του Σουέζ, στον Παναμά και αλλού!).

Άλλος κανόνας: εφεξής θα ζητούνται διόδια, για να διέλθει το φορτίο τα ιρανικά χωρικά ύδατα, κοντά στο νησί Κεσμ, και όχι στη μέση του Πορθμού – Στενών του Ορμούζ.

Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί ήταν σαφέστατος και για το μέλλον: «Μετά το τέλος του πολέμου, θα σχεδιάσουμε νέους μηχανισμούς για τον Πορθμό του Ορμούζ. Δεν θα επιτρέψουμε στους εχθρούς μας να χρησιμοποιήσουν αυτήν την πλωτή οδό».

Ο διακεκριμένος Ιρανός στρατηγικός αναλυτής και καθηγητής Φοάντ Ιζαντί έχει ήδη προβλέψει και ανακοινώσει ότι τα πλοία που θα ταξιδεύουν μέσω του Πορθμού θα πληρώνουν διόδια στο 10% του φορτίου. Αυτό υπολογίζεται να αποφέρει έως και 73 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως – περισσότερο από αρκετό για να αντισταθμίσει τις ζημιές του πολέμου και τις κυρώσεις των ΗΠΑ.

Πρώτος Ολοκληρωτικός Πόλεμος Υψηλής Τεχνολογίας

Το Ιράν, εκτός των άλλων, έχει παραδεχθεί μέσω αξιωματούχων του ότι έχει εισέλθει πλέον (και) σε εκείνο που ονομάζεται Πρώτος Ολοκληρωτικός Πόλεμος Υψηλής Τεχνολογίας, στη Δυτική Ασία.

Πρώτο συστατικό του, η «Μεγάλη Συμπίεση», που εφαρμόζεται σε όλη την υπερ-εστιασμένη στρατηγική «Χειρουργικής Φθοράς». Ο στόχος εδώ έχει μετατοπιστεί από τις Ισραηλινές Δυνάμεις (IDF) στην κατάρρευση του ίδιου του ιστού της ισραηλινής κοινωνίας.

Έπειτα, έρχεται ο «Διασπαστής Ασπίδας», με υπερηχητικές ταχύτητες που συμβολικά αναφέρεται ως «16 Mach». Πύραυλοι Khorramshahr-4 και Fattah-2, οι οποίοι φτάνουν σε ταχύτητες 8 Mach, σε σπάνιες περιπτώσεις έως 16, ταξιδεύοντας με έως 5,488 χλμ. το δευτερόλεπτο! Ή 19.600 χλμ την ώρα (η περίμετρος της γης είναι 40.075 χλμ.)!

Στη συνέχεια, είναι το «Δόγμα των Τεσσάρων Ζωτικών Οργάνων»: Τα κάπου 9 εκατομμύρια κάτοικοι του Ισραήλ επιβιώνουν χάρη σε δύο κύρια λιμάνια βαθέων υδάτων. Αυτό έχει οδηγήσει την Τεχεράνη στη λειτουργία «Δομικής Παράλυσης», εστιάζοντας συστηματικά σε τέσσερα «σημεία θανάτου».

Πρώτα, τους υπερ-συγκεντρωμένους κόμβους της ισραηλινής υποδομής που, εάν αποκοπούν, θα μετατρέψουν τη χώρα σε ένα πεινασμένο κλουβί.

Έπειτα, έρχεται η «Υδρευτική Ασφυξία», με πλήγμα στο 85% του πόσιμου νερού του Ισραήλ σε πέντε μονάδες αφαλάτωσης. Ακολουθεί, το «Πρωτόκολλο Συσκότισης», με πλήγμα στο σταθμό παραγωγής ενέργειας Orot Rabin, καρδιά του εθνικού δικτύου ενέργειας. Και, τέλος, η «Επισιτιστική Πολιορκία» στα λιμάνια της Χάιφα και της Ασντόντ, απαραίτητα για τις εισαγωγές από το Ισραήλ του 85% του σιταριού που χρειάζεται.

Μετά από όλα αυτά, ο λεγόμενος «Ενεργειακός Αποκεφαλισμός» αφορά στα διυλιστήρια της Χάιφα (που ήδη χτυπήθηκαν, αλλά λειτούργησαν ξανά), τη μοναδική πηγή διυλισμένου πετρελαίου και βασικό στόχο μετά την επίθεση στο South Pars.

Το Ιράν ψιθυρίζει κάτι για «δομική παράλυση». Σχολαστικά σχεδιασμένη. Αδυσώπητη. Και ήδη εν ισχύ.

Η καταιγίδα

Είναι αυτό που αναλυτές και επίσημα (ιρανικά) χείλη συμπυκνώνουν στη φράση «Θα ξυπνήσει καταιγίδα». Όσο ο Νέο-Καλιγούλας μιλά για 100% (ή και 150%) νίκη επί του Ιράν και όμως ζητά βοήθεια στα Στενά του Ορμούζ και το Ιράν δεν φαίνεται να μειώνει, αλλά να αυξάνει σημαντικά τις επιθέσεις του με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Οι αφηγήσεις του Λευκού Οίκου, αποκομμένες από την πραγματικότητα, χαρακτηρίζονται συνεχώς από αντιφάσεις και ασυνέπειες. Ο Αλί Λαριτζανί έγινε Μάρτυρας. Τα αντίποινα του Ιράν ήταν συντριπτικά και ακριβή.

Οι φήμες περί εξόντωσης του ισραηλινού πρωθυπουργού αντιμετωπίστηκαν με πρόχειρα, όπως φαίνεται από τα εξόφθαλμα λάθη και ασυνέπειες, deepfake βίντεο από ΑΙ και παλιές του φωτογραφίες. Στο μεταξύ, ο Αμπάς Αραγκτσί (με σάρκα και οστά), θέλησε να γίνει σαφής, σαφέστατος: «Η απάντησή μας στην επίθεση του Ισραήλ στις υποδομές μας αξιοποίησε μόνον μέρος της ισχύος μας. Μόνος λόγος για αυτοσυγκράτηση ήταν ο σεβασμός στην αιτούμενη αποκλιμάκωση. Θα είναι, όμως, μηδενική η αυτοσυγκράτηση, εάν οι υποδομές μας χτυπηθούν ξανά!».

Το Ιράν έχει απορρίψει, επίσης σαφώς, αιτήματα για κατάπαυση του πυρός. Θέλει πλήρη τερματισμό του πολέμου δίχως να αφεθεί καμία πιθανότητα επανάληψής του.

Εχουν ήδη χάσει τον πόλεμο

Η άποψη του Ινδού άλλοτε στρατιωτικού και πλέον στρατηγικού αναλυτή Pravin Sawhney δίνει μια εκδοχή στο – άφαντο, ακόμη – φινάλε: «Ποτέ στην ιστορία μια μεγάλη δύναμη δεν έχασε τον πόλεμο τόσο γρήγορα και τόσο αποφασιστικά όσο η Αμερική. Έχει χάσει σε στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο πολέμου. Έχει, επίσης, ηττηθεί στη διαμόρφωση μιας νικηφόρας πολεμικής στρατηγικής και ενός πληροφοριακού πολέμου».

Αυτό, την ώρα που έξι εξοπλισμένα πλοία μεταφέρουν, κατά πληροφορίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μερικές χιλιάδες πεζοναύτες στον Περσικό Κόλπο για να «ασφαλίσουν» τα Στενά του Ορμούζ και να καταλάβουν το νησί Χαργκ, επίπεδο σαν τραπέζι, μήκους 8 χλμ. και σημείο μεταφορτώσεων του ιρανικού πετρελαίου.

Το Ιράν φέρεται να δηλώνει προετοιμασμένο γι’ αυτά. Ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ το συνοψίζει, σε ανάρτησή του: «Το Ιράν κοιμόταν. Το ξυπνήσατε. Τώρα, θα ξεσπάσει καταιγίδα. Καταιγίδα!»…

neostrategy.gr