Ο περιορισμός του τίτλου στο μικρό μόνο όνομα, φυσικά και δεν συνιστά κάποια έκφραση χαριεντισμού ή χαϊδευτικού ή πολιτικού υποκοριστικού. Αυτό διότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, έκφραση σεβασμού προς την παλαιόθεν καθιερωθείσα προσφώνησή του, από όλους.
Οι ιδέες του, ο λόγος, η διαδρομή, επέβαλλαν να τον φωνάζουν με το μικρό, επιβεβαιώνοντας και μια μοναδική οικειότητα.
Αδιάψευστος μάρτυς το ίδιο το κάποτε κόμμα μας ΠΑΣΟΚ. Οι Κεντρικές του Επιτροπές, όπως και τα Συνέδρια. Μόνο τον Ανδρέα και το Μιχάλη, τους έλεγαν με τα μικρά ονόματα. Και αυτό πότε; Όταν το Ανδρέας, ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση από το 1964, το δε Μελίνα, από το 1954, αν όχι 1944. Ας μην επεκταθώ σε κάποια ιδιαίτερα θλιβερή εξαίρεση του κανόνα, που άλλωστε ποτέ δεν είχε σχέση με ιδέες, πολιτική και ηθική.
Όσο τώρα για την προσθήκη στον ίδιο τίτλο, της φράσης: “Πολιτικού Φιλοσόφου”, έχω να πω και να προβλέψω, ότι θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ονόματος και της ταυτότητάς του.
Από τα τρία κείμενα που ακολουθούν, είναι λογικό το πρώτο να ξεκινήσει από την Εκκλησία. Επί του προκειμένου της Θράκης. Άλλωστε το έτερον ήμισυ, εκ των δύο Εκκλησιών, η Εκκλησία του Δήμου, αποτελούσε διαρκή του ενατένιση. Από τον Πολιτικό λόγο έως το Πόλις Αγορά.
Το πρώτο λοιπόν κείμενο αποτελεί περίληψη της πρότασής μου, προς την Εκκλησία της Θράκης.
Το δεύτερο κείμενο αναλύει τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία της Θράκης μπορεί, αν δεν οφείλει, να προβεί στις προτεινόμενες ενέργειες.
Και το τρίτο κείμενο, με τίτλο: “Ο Πολιτικός Φιλόσοφος Μιχάλης Χαραλαμπίδης”, ανιστορεί την κοινή μας πολιτική, κομματική και ηθική διαδρομή, όσο και τις προτάσεις για τη συνέχεια.
Τέλος, θα ήταν παράλειψη, αν η σημερινή τριλογία δεν αφιερωνόταν σε ένα ιστορικό πρόσωπο που συνδέθηκε και δέθηκε μαζί μας, όσο κανείς άλλος. Ο αγαπητός φίλος Ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης.
Διδυμότειχο Δεκέμβριος 2025,
1. Η Εκκλησία της Θράκης, στο δρόμο της Αναγέννησης
Η μια Πράξη αφορά την υποβολή πρότασης των τεσσάρων Μητροπολιτών της Θράκης στον Πρωθυπουργό και την Ελληνική Πολιτεία, ως τη μόνη αρμόδια, να αποφασίσει το οδωνύμιο, ώστε ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης - Οδησσού να επονομαστεί “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”.
Η άλλη έχει να κάνει με την τοιχογράφηση του Μεγάλου αυτού Έλληνα, Ποντίου όσο και Θρακιώτη, στους πρόναους των Εκκλησιών, αρχής γενομένης από τον Ιερό Ναό Αγίου Χριστόφορου, στο Αετοχώρι, όπου έχει ταφεί. Επίσης στον Άγιο Ευγένιο, πολιούχο της νέας πόλης “Ρωμανία”.
Είθε η Ανοιξιάτικη Κυριακή του 2027, στο τριετές μνημόσυνο του Μιχάλη να είναι ξεχωριστή ημέρα. Χαρμολύπης, όπως θα την ονόμαζε, αν ζούσε ο επίσης Θρακιώτης Αρχιεπίσκοπος των Αθηνών Χριστόδουλος, που τόσο είχε στηρίξει τη Ρωμανία και τον Άγιο Ευγένιο.
Χαρά για την Αναγέννηση της Θρακικής Εκκλησίας, Λύπη για το Μεγάλο αυτό Έλληνα, που αν ζούσε, θα είχε ακόμη να προσφέρει τόσα.
2. Η αξιοποίηση μιας μνήμης
Κατεχόμενος από έναν μεγάλο σεβασμό προς τον ιστορικό θεσμό της του Χριστού Εκκλησίας, ας με επιτρέψει, προτού της υποβάλλω τις δυο προτάσεις για την αξιοποίηση της μνήμης του αξέχαστου Μιχάλη, και επειδή ενδεχομένως δεν με γνωρίζουν και οι τέσσερις Μητροπολίτες, να τους ενημερώσω για το Θρακικό βιογραφικό των προτάσεων μου ως προς τα Άγια των Αγίων των Θρακών που είχαν θετική έκβαση και θεσμική ανάδειξη και συνέχεια.
Πριν όμως από όλα να εξηγήσω στην Εκκλησία, την διανοητική αδεία χρήση της λέξης “Αγία”. Τόσο για την παλαιόθεν χρήση της φράσης “Αγία Θράκη”, όσο και για τον τίτλο πρόσφατου γραπτού μου: “Χαιρετισμοί της Αγίας Γεωργικής οικογένειας”.
Και να προσθέσω ότι η χρήση της φράσης “Αγία Γεωργική Οικογένεια” επιτρέπεται επίσης με ιστορική, πολιτική και ηθική άδεια. Αυτό διότι αποτελεί πληρωμένη απάντηση στους περί της Αγίας Οικογένειας σαρκασμούς των Μαρξ και Έγκελς, που πήραν στο λαιμό τους ένα ολόκληρο λαό, με την “κατάρρευση” του οικογενειακού θεσμού, και τα περί του οπίου των λαών, πριν διαψευσθούν οικτρά, από την επιστροφή, π. χ. των Ρωσίδων με τις μαντίλες, στην Εκκλησία.
Αλλά και η εν Ελλάδι Δεξιά εκδοχή με το τρίπτυχο: “Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια” σύντομα κατέληξε να μην εμπνέει. Το “πατρίς” έγινε “εθνικοφροσύνη”, το “Θρησκεία”, “φαρισαϊσμός” και το “οικογένεια”, μόνον ένας Θεός οίδε τι. Ούτε όμως και η Αριστερά των δύο τρίτων του τριπτύχου, έχει ξεφύγει από τη νέα εθνικοφροσύνη και τα σιαμαία κοινά γνωρίσματα με τη Δεξιά. Αν δε αμφότερες εκδοχές εκφρασθούν ποδοσφαιρικά, τότε: Αριστεροδεξιά-Ελλάδα: 0-5.
Και για να μην εμφιλοχωρήσουν κι άλλες περιαυτολογίες, ας χρησιμοποιήσω ως συστατική επιστολή, τα όσα αναφέρουν επί λέξει, οι επισκοπήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης, κατά τη λήψη τους περί τα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου:
1.”Τον Οκτώβριο του 1988, ο Χρήστος Κηπουρός πρότεινε η Παναγία Κοσμοσώτειρα, ως το πιο αξιόλογο μνημείο του βυζαντινού πολιτισμού στη Δυτική Θράκη, να γίνει κέντρο λατρείας και να καθιερωθεί ως η "Παναγία των Θρακών".
Η πρότασή του αυτή υλοποιήθηκε και έκτοτε η Παναγία Κοσμοσώτειρα τιμάται επίσημα ως η προστάτιδα των Θρακών.
Συνεπώς, η σχέση του Χρήστου Κηπουρού με την "Παναγία των Θρακών" είναι ότι υπήρξε ο εμπνευστής και πρωτεργάτης της καθιέρωσης της Παναγίας Κοσμοσώτειρας ως του θρησκευτικού συμβόλου και προστάτιδας ολόκληρης της Θράκης”.
2. “Ο Χρήστος Κηπουρός ήταν ο άνθρωπος που είχε την αρχική ιδέα και πρωτοβουλία για την οικοδόμηση του ναού, του πρώτου και μοναδικού ορθόδοξου ναού στον κόσμο που αφιερώνεται στον Βυζαντινό αυτοκράτορα και Άγιο Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη τον Ελεήμονα, ο οποίος γεννήθηκε στο Διδυμότειχο”.
Πριν δε πάω στο κυρίως θέμα, οφείλω, ως προς την Παναγία των Θρακών, να συμπληρώσω ότι αν δεν υπήρχε η θερμή αποδοχή από τον μακαριστό Μητροπολίτη τότε Άνθιμο, μετά του διαδεχθέντος Αρχιμανδρίτη τότε επίσης Ανθίμου, και σημερινού Αγίου Αλεξανδρουπόλεως, δεν θα είχε την τόσο επιτυχή έκβαση.
Οι δύο ιδέες και προτάσεις που θα περιγράψω στη συνέχεια, νομίζω ότι και εφικτές είναι και τιμούν την αγαπημένη μας Θράκη, μετά της ομώνυμης Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το “εν αρχή ην ο λόγος” επιβάλλει να τονίσω, κάτι που γνωρίζω πολύ καλά, από πρώτο χέρι.
Αναφέρομαι στις απηνείς, συστηματικές και παντοιοτρόπως ασκηθείσες διώξεις από την Ελληνική Πολιτεία, με προεξάρχον το κάποτε κόμμα μας, σε βάρος του Πολιτικού Προσώπου Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Με δεδομένη την ομολογουμένως σπάνια σεμνότητα και ηθική του διαδρομή, σκέφθηκα ότι αυτό που αρνήθηκε να αποδεχθεί η Πολιτεία, μπορεί να το κερδίσει ως μνήμη η Εκκλησία:
Επειδή τα εκ των 27 βιβλίων Άπαντα του Μιχάλη. αναδεικνύουν, μεταξύ των άλλων, τον εμπλουτισμό της ηθικότητας του Ελληνισμού, επόμενα και της ίδιας της Ορθοδοξίας, που συναποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία,
Επειδή αναμφισβήτητα ο εν λόγω Πόντιος και Θράκας Πολιτικός φιλόσοφος, αποτελεί την ιστορική συνέχεια των Αριστοτέλη, Δημόκριτου, Πλάτωνα και Πρωταγόρα, όντας μάλιστα συμπατριώτης με τους δύο, αν όχι με τους τρεις,
Επειδή τα πολιτικά μνημόσυνα, δεν ανέδειξαν τη μνήμη του, με εξαίρεση τον ανθρώπινο όσο και συγκινητικό λόγο από τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου, διαδεχθέντα πολιτικά, τον αδελφικό φίλο του Μιχάλη, αείμνηστο επίσης Βάσο Λυσσαρίδη,
Επειδή η Εκκλησία οφείλει να απαντήσει, με δεδομένο το υψηλό ιστορικό και ηθικό της κύρος, μια και εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί το ηθικό προβάδισμα των ιδεών, και στα 27 βιβλία,
Επειδή η ίδια Εκκλησία έχει τιμήσει και αξιοποιήσει τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, κάνοντάς τους μέχρι και τοιχογραφίες στους πρόναους Εκκλησιών αλλά και σε Μονές,
Επειδή, ακόμη και η Ρωσική Εκκλησία έχει υιοθετήσει και εφαρμόσει τέτοιες ανάλογες μορφές αξιοποίησης των Ελλήνων φιλοσόφων, όπως με τις τοιχογραφίες των Αριστοτέλη και Πλάτωνα,
Επειδή μαζί με το: “εις τους αιώνας των αιώνων”, η μετά σεμνότητας ηθική είναι αναπόσπαστο τμήμα της Χριστιανικής ευχής,
Επειδή και ο εξ Ίμβρου καταγόμενος Οικουμενικός Πατριάρχης που θα θυμάται το άρθρο του Μιχάλη στην Ελευθεροτυπία το 1985; για την Ίμβρο και την Τένεδο, δεν θα είναι αρνητικός, αν ερωτηθεί. Ένα ιστορικό κείμενο αλλά και με κρεμάμενη τη διαγραφή του, από το ΠΑΣΟΚ,
Και επειδή δεν τράβηξε και λίγα με την ανέγερση του Ιερού Ναού του Αγίου Ευγενίου στη Νέα Πόλη της Ρωμανίας, στα Θρακικά παράλια, με ένα Χριστιανικό φάρο δηλαδή που θα προσκαλεί συνεχώς τους επιγενόμενους να την κτίσουν,
Για όλους αυτούς τους λόγους προτείνω στη Θρακική Εκκλησία να πράξει τα δέοντα. Και είθε το τριετές μνημόσυνο του αξέχαστου Μιχάλη, να αποτελέσει ένα νέο ραντεβού με την ιστορία. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι πολιτισμικό και πολιτικό, αλλά ραντεβού με τη μνήμη.
Αρχής γενομένης από τον τοιχογραφημένο πρόναο της Εκκλησίας του Αγίου Χριστοφόρου, στο Αετοχώρι της Αλεξανδρούπολης. Όπως και στον πρόναο στον Ιερό Ναό του Αγίου Ευγενίου.
Θα είναι δε για μένα μεγάλη τιμή, να συμβάλλω στην όποια δαπάνη αλλά και ως επιβλέπων.
Επιπλέον επειδή το “και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι” οφείλει να συνέχει τόσο τη σκέψη και το πνεύμα, όσο και το γραπτό λόγο, γι αυτό:
Θέλοντας να τιμήσουμε τη μνήμη του αξέχαστου φίλου, ήδη από κοινού με το φίλο Πασχάλη Χριστοδούλου, δημοσιεύσαμε την πρόταση, ώστε ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού να επονομαστεί “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”.
Πιστεύω ότι μια συλλογική επιστολή των τεσσάρων Μητροπολιτών της Θράκης προς τον Πρωθυπουργό, μια και η Ελληνική Πολιτεία είναι η αρμόδια για το συγκεκριμένο Οδωνύμιο, μπορεί να έχει αποτελέσματα, και μάλιστα επιτυχή.
Η Εκκλησία του Αγίου Ευγενίου στη Ρωμανία.
Παράλληλα είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν κινήσεις από τα κάτω, από Ποντιακούς συλλόγους αλλά και Θρακικούς, όμως το σύνηθες είναι ότι: “Κάτωθεν ουδέν εστί γενέσθαι”.
Ειδικά ο Άγιος Αλεξανδρουπόλεως, με τον αλληλοσεβασμό, όσο και τη μακρόχρονη γνωριμία, και πέραν των όσων γνωρίζουν οι υπόλοιποι τρεις Ιεράρχες για τη διαδρομή και τους αγώνες του Μιχάλη, θα έχει να τους εξιστορήσει επιπλέον πολλά. Από τη συμμετοχή του ίδιου ως Αρχιμανδρίτη τότε, στο ταξίδι του Δήμου Αλεξανδρουπόλεως, στα “Χερσαία Δαρδανέλια”, από την πρωτεύουσα του Έβρου έως το Μπουργκάς, καθώς και τις ομιλίες του αείμνηστου Μιχάλη μπροστά στην Ωραία Πύλη του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Νικολάου της πόλης. Και από το αρχιερατικό του παρόν στην εκφορά, ως το συγκινητικό επικήδειο που εκφώνησε, στον Ιερό Ναό Αγίου Χριστόφορου στο προσφυγικό και Ποντιακό Αετοχώρι.
3. Ο Πολιτικός Φιλόσοφος Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Είναι η συνέχεια των Αριστοτέλη, Δημόκριτου, Πλάτωνα και Πρωταγόρα. Με δυο τρεις, εκ των οποίων είναι και συμπατριώτης τους. Δεν λέω τρεις, γιατί οι απόψεις έως που εκτεινόταν η Αρχαία Θράκη, διίστανται.
Πολλοί σχολίαζαν αρνητικά τις μνημονεύσεις που έκανα στις δηλώσεις στη Βουλή, λέγοντας, ότι κάθε τόσο, επαναλάμβανα το όνομα του Μιχάλη. Εγώ ήξερα καλά τι έκανα. Οι σχολιαστές;
Αγνοούσαν ότι δεν υπήρξα Κλώνος, Υιός, Γεννηματάς, Παπούλιας ή Σημίτης. Και ότι μετά από 15 χρόνια Πολιτικών Σπουδών στη Πανεπιστημιακή του Σχολή, με συνεργασία επί δεκαετία στην Κ. Ε. και επί επτά έτη στη Βουλή, ως ένας και μοναδικός εκπρόσωπος των ιδεών αυτών, ότι θα ήταν λογικό να αρχίσω τις δικές μου ανασκαφές σε νέες σπάνιες γαίες προς παραγωγή διανοητικών, πολιτικών και ηθικών προϊόντων, προτού αρχίσει μέσα στην επόμενη 25ετία μορφωτικής αυτοδυναμίας, να λειτουργεί ένα αρτεσιανό φρέαρ ιδεών και πολιτικής.
Από τις εργασίες για την Πολιτική Γεωοικονομία και τη Γεωοιοκονομική Δημοκρατία, έως την εμβληματική ιδέα ως προς τη Θρακική Διώρυγα. Για την έμπνευση της οποίας το 2007, ναι μεν σεμνύνομαι, μια και ο Πρόεδρος της Τουρκίας την “εμπνεύστηκε”, το 2011, όμως ταυτόχρονα λυπάμαι, που η Διώρυγα της Πόλης σχεδόν έχει ολοκληρωθεί ενώ η Θρακική δεν έχει εισαχθεί καν στους ενθάδε θεσμούς.
Ένα ακόμη δείγμα της ανώτερης ποιοτικά διανοητικής και πολιτικής μας σχέσης είναι ο τίτλος της σημερινής εργασίας. Μπορεί να υπάρχουν κατά την εξιστόρηση εκτεταμένες προσωπικές μου αναφορές και παρεκβάσεις, και ίσως θα μπορούσα να επιλέξω ως τίτλο το: “Ο Μιχάλης κι εγώ”, μια και η αγαθή τύχη επέτρεψε να τον γνωρίσω καλύτερα από όλους, όμως θα όφειλα να ζητήσω μια ταπεινή συγνώμη, αν δεν επέλεγα τον ύπερθεν αναγραφέντα τίτλο.
“Συνοπτικά, ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού, μια ιδέα που οραματίστηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, εξελίσσεται σε απτό, στρατηγικό έργο μεταφορών και ενέργειας με σημαντικές γεωπολιτικές προεκτάσεις”.
Περικοπή από την “AI”, το πρωί της 22ας Νοεμβρίου 2025,
Η εγκυκλοπαίδεια wikipedia.org σημειώνει ότι στη Γαλλία είναι καταγεγραμμένοι
90 φιλόσοφοι, ζώντες τε και τεθνεώτες, καταχωρημένοι σε 90 σελίδες. Η Ελλάδα;
“Εκφράζονται Ευχαριστίες στο Γιάννη Κουκάκη που ζει στο Παρίσι και που συνέθεσε τις δυο εικόνες-εξώφυλλα των ισάριθμων κειμένων”.
Κείμενο
Η πολιτική, κατά το Δημόκριτο, είναι Σπουδαία Τέχνη. Κατά το Μιχάλη είναι Πρόβλεψη και Σχέδιο μαζί. Όπως επίσης και Χαρά. Τέτοια χαρά πήρα και εγώ το πρωί της 22ας Νοεμβρίου 2025, με τα όσα διάβασα για το Διάδρομο Αλεξανδρούπολης- Οδησσού, στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ναι μεν δεν μνημονεύει τα προχθεσινά μας κείμενα, όμως σημειώνει επί λέξει, λέξεις μας σημαδιακές. Συνοπτικά όπως λέει, γράφει την ουσία της πρότασής μας.
Η φράση της AI: “Ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού, μια ιδέα που οραματίστηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης” είναι όλα τα λεφτά. Πως να μη χαρούμε λοιπόν;
Και στις τρεις το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, με πιο ενισχυτικά και συγκεκριμένα λόγια ακόμη, για την έτι περαιτέρω ισχυροποίηση της πρότασής μας, η AI σημειώνει: “Ωστόσο, ο ίδιος ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (που πέθανε τον Μάρτιο του 2024) είχε προτείνει τη δημιουργία αυτού του διαδρόμου πριν από περίπου 35 χρόνια, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Λόγω της συνεισφοράς του και της σύνδεσής του με την περιοχή (καταγόταν από το Αετοχώρι Αλεξανδρούπολης), υπάρχει μια πρόσφατη πρωτοβουλία από τον Δήμο Αλεξανδρούπολης να ονομάσει μία οδό στην πόλη προς τιμήν του”.
Χαιρόμαστε που σημειώνει ότι η πρόταση για τη δημιουργία του διαδρόμου έγινε από τον ίδιο άνθρωπο, στα 1990!
Στη δική μας πρόταση για την επονομασία του διαδρόμου μιλήσαμε, μεταξύ άλλων, για το Κοινό Ποντίων Ευγενών και τη “συνάντηση” του Μιχάλη με τους Ευγενείς Υψηλάντες. Σήμερα έρχεται το Κοινό Ελλήνων Ευγενών. Η μέσω Σημειωτικής και Προσωπολογίας “συνάντηση” του Μιχάλη με τον επίσης εκ καταγωγής Ευγενή και Εθνικό Ποιητή Διονύσιο Σολωμό.
Δίπλα στα υψηλά ιδανικά των δύο που αποτελούν βασικό κριτήριο για τον Ευγενή Άνθρωπο, και είναι Κοινός τους Τόπος, υπάρχει το Κοινό της σκέψης στα Ιταλικά και του λόγου στα Ελληνικά.
Από το “Εθνικό είναι το αληθές”, στο “Εθνικό είναι η μη λήθη”. Η μνήμη δηλαδή εννοιολογικά, όσο κι η αλήθεια, που ετυμολογικά βγαίνει από το α το στερητικό και τη λήθη, μαρτυρούν τη σημειωτική σχέση ανάμεσα στα δυο πρόσωπα.
Όπως γίνεται το ίδιο, από τον Εθνικό ύμνο προς την Ελευθερία, έως τον Ελληνικό λόγο για την Απελευθέρωση των Λαών.
Ας μη πάω στο Κοινό των Κόντρας κακοκαρδίζοντας αναδρομικά τους ενάντιους απέναντι στον Επτανήσιο Ραγκαβήδες, όσο και τους απέναντι στον “Τεμέτερον” Βαραβάδες.
Χαιρόμαστε επίσης για το ότι: “Μορφωτικά και Πολιτικά Λεφτά Υπάρχουν”. Για να θυμηθώ κι εκείνη την ανεκδιήγητη παράφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά φράσης, που μόλις είπα.
Και βέβαια, ναι μεν απέναντι στη χαρά αυτή, η θλίψη για τη φυγή του Μιχάλη μετριάζεται, αν δεν γίνεται δυναμική ως προς την αποδοχή της διανοητικής, πολιτικής και ηθικής του κληρονομιάς, όμως συνεχίζει να υπάρχει μια κατήφεια για την υπαρκτή Πολιτική Ελλάδα. Από την οποία, τα Λεφτά που έλεγα πριν, λάμπουν δια της απουσίας τους.
Από το Μητσοτάκη ως τον Τσίπρα κι ως τους άλλους υποψήφιους πρωθυπουργίσιμους, που δεν έχουν ακόμη κατανοήσει ότι το όνομα: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης” δεν είναι μόνο μνήμη.
Ούτε μόνο εθνικό, διανοητικό, πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο των γραπτών της ιστορίας και της ίδιας της χώρας.
Είναι επίσης μεγάλη πολιτική πρόσοδος. Τόσο ως προς τη γεωπολιτική, όσο και ως προς τη γεωοικονομία. Και κυρίως, ως προς τη γεωηθική.
Επιπλέον τον διέκρινε μια σεμνότητα, η οποία ήταν σαφώς μεγαλύτερη από εκείνη του Πλάτωνα που έλεγε: « δεν πρόκειται να ευτυχήσουν οι Πόλεις , αν δεν φιλοσοφήσουν οι βασιλείς ή δεν κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι», υπονοώντας προφανώς φιλοσόφους, όπως ο ίδιος.
Και με δεδομένες τις Πλατωνικές, όσο και τις Αριστοτελικές αναφορές στην κεντρικότητα της έννοιας “Πόλις”, ο διανοητικός και πολιτικός θησαυρός του site: “Πόλις-Αγορά”, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Είναι η αναγεννητική έκφραση της Αρχαίας Αθήνας μετά της ομώνυμης Ελληνικής Πολιτικής Σκέψης, Παιδείας και Δημοκρατίας, καθώς και της Εκκλησίας του Δήμου. Είναι η συνέχεια των Αριστοτέλη, Δημόκριτου, Πλάτωνα και Πρωταγόρα. Με δυο τρεις, εκ των οποίων είναι και συμπατριώτης τους. Δεν λέω τρεις, γιατί οι απόψεις έως που εκτεινόταν η Αρχαία Θράκη, διίστανται.
Επιπλέον, από την Αγροφιλία, μέχρι τις προτάσεις ως προς το πως οικοδομείται ένα τοπικό αναπτυξιακό σύστημα, με ταυτόχρονη παρουσία της οπτικής για τη βαθειά Ελλάδα, έρχονται να πείσουν ως προς την ύπαρξη επεξεργασμένου Σχεδίου για την Ελλάδα.
Όπως θέμα σχεδίου υπήρξε ο δρόμος της διεθνοποίησης της Ποντιακής Γενοκτονίας, που ο ίδιος πρωταγωνίστησε στην αναγνώρισή της, και που δεν είναι ούτε νομικίστικος ούτε ιστορικίστικος. Είναι πολιτισμικός. Και επόμενα Πολιτικός. Και αν για το Δημόκριτο η Πολιτική είναι σπουδαία Τέχνη, ο Μιχάλης της προσέθεσε την πρόβλεψη, το σχέδιο και τη Χαρά.
Χαίρομαι ακόμη για την αγαθή τύχη να υπάρξουμε συναθλητές επί δεκαετία στην Κ. Ε. του τότε ΠΑΣΟΚ, πριν από την καθοριστική του μετάλλαξη, όπως και που εκπροσώπησα το καλλίγραμμο αυτό σώμα ιδεών και Πολιτικής, επί επτά συναπτά χρόνια, στη Βουλή των Ελλήνων. Εξ ων και οι ουκ ολίγες παραπομπές μου και διαγραφές.
Οι οποίες ήταν για μένα το μεγαλύτερο δώρο που με έκανε ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, τον οποίο και ευχαρίστησα.
Σεμνύνομαι που ήμουν ο μόνος Βουλευτής αυτών των ιδεών, και του πολιτικού σχεδίου, στη λεγόμενη Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Και όχι μόνο στα επτά χρόνια που ήμουν στη Βουλή, αλλά και απέναντι σε όλη αυτή τη διάρκεια του γκρίζου Ιωβηλαίου της Μεταπολίτευσης.
Ναι μεν διανοητικά και Πολιτικά δεν φθάνω με τίποτα το πολιτικό μέγεθος “Μιχάλης”, όμως Ηθικά θεωρώ ότι είμαστε κατ ισομοιρία έκαστος. Που και για εκείνον είναι ισοδύναμο μέγεθος με τα άλλα δυο: “Το διανοητικά και το Πολιτικά”.
Και που σύμφωνα με την ιστορία, οφείλω να συνδράμω στην επέκταση επιπλέον Γεωπολιτικής και Γεωοικονομικής Παιδείας καθώς και Ενεργειακού Χωροταξικού. Από τον Εύξεινο και το Αιγαίο ως την Ανατολική Μεσόγειο, που κινδυνεύουν από “Πρέσπες”, αν δεν τις έχουν ήδη υποστεί “μέσα στο νερό”. Τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά.
Και μάλιστα να συνδράμω με μεγάλη τιμή. Η οποία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν θεωρώ ότι, αν και 76 ετών Γέρων, όντας όμως πολιτογραφημένος από καιρό, ως το αυθεντικά Νέο, τους Μητσοτάκηδες, τους Τσίπρες και τους Ανδρουλάκηδες, μαζί και το υπόλοιπο Παλιό, “τους είχα και τους έχω”. Τόσο διανοητικά, όσο και πολιτικά. Αν δε κάποιος τους, έχει άλλη γνώμη ας φέρει τα διαχρονικά γραπτά του. Τα εν πολλοίς άγραπτα, αν όχι απερίγραπτα. Τόσο για την Πολιτική Γεωοικονομία, όσο και στη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Επίσης στην Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Την οποία ακόμη ούτε καν τη ψελλίζουν και οι τρεις τους. Δεν θα ήταν άλλωστε Παλιό, αν την πίστευαν.
Το να είμαστε πάντως σεμνοί αλλά να λέμε και την αλήθεια, είναι αναπόσπαστο μέρος της Πολιτικής Παιδείας μας. Ας πουν ότι λέω μεγαλοστομίες. Μόνο που θα πρέπει κανείς να τους πει ότι μεγάλα στόματα μπορούν να συναντήσουν στους ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ. Και όχι μόνο εκεί.
Και μια που οι ιδέες μου στις Περιφερειακές Οργανωτικές Συσκέψεις του 1982, χαρακτηρίζονταν ως “αναρχοαυτόνομες!”, ας επιτραπεί μια εκτενής έστω παρέκβαση. Ας επιμείνω μόνο σε δυο προτάσεις μου που σχετίζονται με την Εκκλησία, οι οποίες αφού έγιναν αποδεκτές, έχουν ήδη πραγματοποιηθεί:
1. Η ιδέα μου το 1988, για την καθιέρωση του όρου “Παναγία των Θρακών”, με κέντρο την ομώνυμη Εκκλησία της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας στις Φέρες, και 2. Η πρόταση που έκανα το Νοέμβριο του 2004, να αναγερθεί ο Ναός του συμπολίτη Ιωάννη Βατάτζη, του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα, στο Διδυμότειχο.
Ως προς τα τοπικά τώρα, όπως και στα Πορίσματα της Βουλής για τη Θράκη, που ακόμη και η ιστορία έχει απηυδήσει με τόσα σκουπίδια, αυτή ήταν και παραμένει, ως είχε, η Βουλή της Αθηνοκεντρικής Ελλάδας.
Τι βουλή με μικρό βήτα και τι Βουλή με κεφαλαίο. Ένα και το αυτό. Βουλή χωρίς βουλή. Ίσως για αυτό άλλαξαν τη λέξη, και την έκαναν “βούληση”. Μια και στα Αρχαία Ελληνικά η βουλή είναι η θέληση, απόφαση. Γνώμη. Συμβουλή. Και όχι μόνο η επιθυμία, όπως σημειώνουν και πάλι τα λεξικά, ότι είναι η Βούληση.
Τι κι αν “κατόπιν ενεργειών μου”, για να θυμηθώ και την αλήστου μνήμης αλλά και παρούσα ακόμη Δεξιά των Τεμπών και των ΟΠΕΚΕΠΕ, κατάφερα, μετά από δυόμισι έτη δηλώσεων και προτάσεων, να συνεδριάσει το 1998 στο Διδυμότειχο, για πρώτη φορά στην Ελληνική ιστορία εκτός των Αθηνών, η 50μελής Διαρκής Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας.
Όμως το Πόρισμα της Συνεδρίασης, δεν το έφεραν καν στην Ολομέλεια. Το μόνο που έκαναν ήταν να αποστρατεύσουν τον παρόντα στη Συνεδρίαση Στρατηγό, προφανώς επειδή είχε τονίσει ότι συμφωνεί με τις απόψεις μου, για τις ήπιες εισβολές προσφύγων και μεταναστών, διαμέσου του Έβρου ποταμού, από τη γειτονική Τουρκία. Μια χώρα-εργοστάσιο παραγωγής drones κάθε τύπου και εργοστάσιο παραγωγής και διακίνησης προσφύγων και μεταναστών κάθε τόπου.
Ούτε ξεχνώ την προτροπή του μακαρίτη φίλου Σάκη Πεπονή, να υπογράψω, αν και μη μέλος της Κ. Ο., λόγω διαγραφής, πρώτος εγώ την εκ 16 Βουλευτών ερώτηση, -πάντοτε μάζευα τις υπογραφές χωρίς διακρίσεις- ώστε να μπλοκαριστεί η εκτός του Νόμου Πεπονή, πρόσληψη χιλίων τόσων σωφρονιστικών υπαλλήλων. Πράγμα που όντως διέκοψε τη συνεδρίαση της Βουλής.
Και μια και μίλησα για υπογραφές να πω ότι τις υπογραφές των Βουλευτών για την ίδρυση της Πόλης της Ρωμανίας, που πρότεινε ο Μιχάλης, τις μάζεψα μια προς μια. 203 και μια η δική μου, 204, χωρίς να τη βάλω φυσικά πρώτη πρώτη, όπως είθισται.
Και ύστερα έχουν το θράσος να έρχονται στη Θράκη και να μιλούν για πορίσματα, και μάλιστα όταν αντί για τις κάποτε πόλεις, συναντούν πολίσματα.
Αν δε ληφθεί υπόψιν ο αριθμός του λόχου των Υπουργών, που τότε ήταν πάνω από 50, και σήμερα 60 και, που δεν υπογράφουν, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αντιδημοκρατική ήταν η παραπομπή στις καλένδες, της ιδέας της Ρωμανίας, από το Δίδυμο των Σημίτη και Υιού Παπανδρέου. Και βέβαια και των κάθε χρώματος επιγενομένων Πρωθυπουργών.
Και κλείνοντας την εκτενή αυτή παρέκβαση, που όμως ενυπήρχε Χαραλαμπίδης, ας επιτραπεί να προσθέσω, ότι ως Βουλευτής, αν και ήταν και είναι ευρύτατα εφαρμοζόμενο, δεν διόρισα κανένα από τα δυο παιδιά μου, στο Δημόσιο.
Να πω και κάτι άλλο. Το ότι τελείωσα με καλό βαθμό αυτή την Πολιτική Σχολή, και το “Πολιτικό διδακτορικό”, όχι μόνο με βοηθά στην αυτογνωσία, αλλά μετά την παρέλευση 15 και ετών, μαθητείας και σχέσεων συνεργασίας κυρίως στη Βουλή, ήταν λογικό επόμενο να ανοίξω και εγώ τα διανοητικά μου φτερά ή μάλλον να πάω να σκάψω σε νέες σπάνιες γαίες, ως προς την παραγωγή Ιδεών και Προτάσεων. Από την Πολιτική Γεωοικονομία και το Ελληνικό ενεργειακό χωροταξικό, έως την Τέταρτη Δημοκρατία, τη Βιολογική Γαστρονομία, και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία.
Ας μην επεκταθώ, στα της Ανατολικής Μεσογείου και σε περιπτώσεις, όπως π. χ. τα 12 μίλια στις πέντε Ελληνίδες νήσους που έχουν πρόσοψη στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρόταση που άρεσε σε πρώην Πρωθυπουργούς που την υιοθέτησαν, χωρίς όμως να πρωθυπουργεύουν.
Ούτε για το πως μπορεί μονομερώς να υπάρξει χάραξη της Ελληνικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αν δεν είχαν υπάρξει όλα αυτά, στο εξωκοινοβουλευτικό μου 25ετές Ιωβηλαίο θα είχε μείνει μόνο η λέξη: “πρώην”. Δεν λέω καλή είναι αλλά κάτι ξέρει η Εκκλησία που ψάλει τη φράση: “νυν και αεί”. Και φυσικά δεν εννοώ καμιά πολιτική επιστροφή στην Ελληνική Βουλή. Ίσα ίσα.
Δεν μιλώ για υστεροφημίες και άλλα κουροφέξαλα. Μιλώ για τη σωτηρία της ψυχής, που αν στα φυσικά πρόσωπα, όπως λέει ο στίχος: “είναι πολύ μεγάλο πράγμα”, στα Πολιτικά Πρόσωπα, είναι πολύ μεγαλύτερο και όχι σύνηθες.
Οι δυο τετραετίες φθάνουν και περισσεύουν. Αυτό που με ενδιαφέρει σαν Έλληνα Πολίτη, είναι η μακροημέρευση αυτών των Ιδεών και της Πολιτικής. Και κυρίως της Ηθικής.
Μια Πολιτική που ναι μεν ο Μιχάλης δεν την άφησε ως διαθήκη, αλλά ως παρακαταθήκη του, αποτελεί μεγάλο πλούτο.
Παρεμπιπτόντως αν είχαν καθιερωθεί ή έστω αν αυτό γίνει κατά την Νέα Αναθεώρηση του Συντάγματος για την εκλογή των Βουλευτών, έως δυο τετραετίες, τότε στην επόμενη ή έστω στη μεθεπόμενη Βουλή δε θα υπάρχουν: Μητσοτάκηδες, Ντόρες, Σαμαράδες, Ανδρουλάκηδες, Τσίπρες, Βελόπουλοι, Ζωές, Φάμελλοι, Καραμανλήδες του Αχιλλέα κλπ. Οπότε τι θα υπάρχει; Η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία!
Αν έλειψε και λείπει πάντως κάποιος από τη Βουλή, εκτός από το Μιχάλη, είναι η ντροπή.
Γιατί εγώ δεν ξεχνώ τους ζώντες τε και τεθνεώτες, “δολοφόνους” της πολιτικής του ταυτότητας. Όλους εκείνους που τον απέκλεισαν, όχι μόνο από το Επικρατείας, αλλά από παντού, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1996, επειδή έτρεμαν την παρουσία του στη Βουλή, ενθυμούμενοι τα διαρκή χειροκροτήματα ενός ολόκληρου Συνεδρίου, κατά την εκεί ομιλία του, τρεις μόλις μήνες νωρίτερα. Και είναι οι ίδιοι αμοραλιστές, οι οποίοι παραβρέθηκαν στο τρισάγιο στο Πρώτο Νεκροταφείο, πριν τη μεταφορά και εκφορά του, στο Αετοχώρι της Αλεξανδρούπολης.
Όπως το πολιτικό μίσος είναι το χειρότερο από όλα τα μίση, έτσι και οι κυνηγοί ιδεών είναι πολύ χειρότεροι, ακόμη και από τους κυνηγούς κεφαλών.
Μόνο που στην περίπτωση που συζητάμε υπήρξε μονομερές πολιτικό μίσος. Ο ίδιος έδινε όχι μόνο τόπο και χώρο, αλλά χώρα, στην οργή.
Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Ανεπανάληπτες στιγμές ζήσαμε οι συναθλητές του, όπως μας έλεγε. Μόνο που οι στιγμές δεν στέκονται. Ο χρόνος τους είναι απειροελάχιστος. Και ας έλεγε ο Αϊνστάιν: ¨Στιγμή, πόσο είσαι ωραία, στάσου”. Όπως και ο ήλιος, ας πω κι εγώ: “Ήλιε πόσο ωραίος είσαι, στάσου”, που όμως εκείνος, όχι μόνο δεν στέκεται αλλά και δεν κουράζεται καθόλου, κινούμενος, όπως φαίνεται από τη γη, αενάως.
Μιλούν πολλοί για δολοφονία χαρακτήρων. Στην περίπτωση του Μιχάλη υπήρξε τετελεσμένη δολοφονία Πολιτικής ταυτότητας. Ιδεών, Πολιτικής και Ηθικής. Και όλα αυτά, απέναντι σε έναν άνθρωπο που συνέγραψε, μαζί βέβαια με άλλους έξη, την ιδρυτική διακήρυξη!
Κι οι “εκτελεστές” ήταν πασίγνωστοι κομματικοί αξιωματούχοι. Οι οποίοι μετά του βοηθητικού προσωπικού, δεν τον επέτρεπαν κάποτε να συμμετάσχει στις Κεντρικές Επιτροπές, όπως με έλεγε, επικαλούμενοι, ότι ήταν στρατιώτης.
Αυτή ήταν και είναι η Πολιτική Κομματική Ελλάδα. Μόνο που αυτό δεν είναι Ελλάδα.
Φυσικά και το “ουδέν κακόν αμιγές καλού” ουδόλως ισχύει. Ότι του βγήκε σε καλό. Γιατί ναι μεν θα αντιτείνει κανείς ότι δόθηκε η ευκαιρία ώστε να υπάρξουν νέα διανοητικά και πολιτικά άλματα και συγγραφή νέων βιβλίων, όπως επίσης ακούγονται και σήμερα θετικοί σχολιασμοί ότι δεν έγινε Υπουργός και ούτε καν Βουλευτής. Όμως όλοι αυτοί είτε εκ προθέσεως είτε εξ αγνοίας αδικούν την αλήθεια και την πραγματικότητα. Η οποία, σε ότι αφορά το εν λόγω μόρφωμα, οφείλει να ξαναγραφεί.
Επίσης και οι σημερινοί του εκθειαστές, από που και ως που γνώριζαν ότι ως Υπουργός θα ήταν μια από τα ίδια; Και πως ήξεραν ότι δεν θα χάραζε ένα διαφορετικό δρόμο προτείνοντας και παρασύροντας τους άλλους συναδέλφους του να τον ακολουθήσουν και εκείνοι στο δρόμο της Αρετής;
Και γιατί, μια από τα ίδια, αν όχι και χειρότερα, συναντώνται σε όλα τα κομματικά μορφώματα. Για να μη τα πω τερατώματα. Και γιατί όλα τους είναι αντικόμματα. Κι αυτό που κάνουν είναι από ψευδοπολιτική έως αντιπολιτική. Και για αυτό τα άφησε κι έφυγε ο κόσμος.
Η πολιτική Ελλάδα είναι το Κοινό Μπαρμπέρηδων που μαθαίνουν την κουρευτική, στου κασίδη το κεφάλι. Και αυτό πότε; Όταν η Πολιτική οφείλει να είναι η πιο Σπουδαία Τέχνη. Να είναι η Πρόβλεψη και το Σχέδιο. Και μαζί και η χαρά.
Στην Αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν ιδιωτεία, βλακεία δηλαδή, τη μη ενασχόληση με τα κοινά. Ενώ σήμερα έχουν αντιστραφεί πλήρως τα πράγματα. Ιδιωτεία δηλαδή βλακεία είναι η συμμετοχή σε αυτό το Πολιτικό λεγόμενο παίγνιο.
Γιαυτό και εγώ έχω να πάω να ψηφίσω από το έτος 2000. Όταν, ως Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση, μας δολοφόνησαν με τα τηλεοπτικά τους drones. Τις ΥΕΝΕΔ.
Οι οποίες βέβαια συνεχίζουν να ζουν και να βασιλεύουν. Απλά τώρα είναι χρώμα τουρκουάζ.
Αν αυτό είναι Δημοκρατία, εμείς δεν θέλουμε να ανήκουμε σε αυτή. Ούτε να νομιμοποιούμε με την ψήφο μας.
Γιατί στην Ελλάδα των τηλεοπτικών Drones και της ηλεκτρονικής φορμόλης για την Πολιτική και τη Δημοκρατία, δεν υπάρχει άλλη Δημοκρατία, από τη μη συμμετοχή. Μόνο που στα λεξικά, η ιδιωτεία πρέπει να σταματήσει να έχει την έννοια της βλακείας.
Το έτος 2000, οι πρώην Δημοκράτες του μορφώματος βρήκαν και έκαναν. Και δυστυχώς πρώτοι που τους πίστεψαν ήταν οι Πόντιοι και οι Θράκες.
Εμείς είπαμε και λαλήσαμε και αμαρτίαν ουκ είχαμε. Αλλά Θρακιώτες και Πόντιοι να γίνουν Βαραβάδες, μας ξεπέρασε πολύ. Ειδικά οι Πόντιοι δεν φέρθηκαν ούτε σαν τον συνονόματό τους, Πόντιο Πιλάτο.
Τέλος πάντων, το στίγμα των Κόντρας, μπορεί ακόμη και σήμερα να απαλειφθεί. Μαζί με τους Θράκες να αναλάβουν να γίνει αποδεκτή η πρόταση: Ο Διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού να επονομαστεί: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Αν δεν το κάνουν και τώρα, θα απέχουν ελάχιστα από το “τρις εξαμαρτείν”. Το “δις” των εκλογών του 2000, και των Ευρωεκλογών του 2004, να μη γίνει “τρις”. Να μη τριτώσει το κακό δηλαδή.
Ίσως πάντως αγνοούν το τι περάσαμε την προεκλογική περίοδο του 2000. Όταν η εις βάρος μας τροχιοδεικτική βολή ρίχτηκε στα γραφεία μας, στη Φιλελλήνων 8, με τους πρωθυπουργούς και υπουργούς, μέσω του Ερυθρού Σταυρού που συνέδραμαν να μπουν σε δυο ορόφους πάνω από εμάς οι επιτελείς μετά του κόμματός τους, του ΛΑΟΣ.
Εμείς οι “Αριστεριστές” και “Εθνικιστές”, στην ίδια πολυκατοικία με το ΛΑΟΣ. Η επιχείρηση θόλωσης, σε όλη της την έκταση. Αν δε προστεθούν κι οι αθρόοι χρηματισμοί των τηλεοπτικών σταθμών, αντιλαμβάνεται κανείς τι συνέβη.
Το ότι οι επιγενόμενοι εμπνεύστηκαν από το αρχαίο: "Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες" , ως προς τους χρηματισμούς των Μέσων, δεν είναι και κανένα πλυντήριο SKIP. 29 κατασκευαστές το προτιμούσαν, όχι δυο τρία κυβερνητικά στελέχη. Ούτε για τους μεν ούτε για τους δε.
Γιαυτό και πιο πάνω παινεύτηκα για τα της Θρακικής Εκκλησίας. Δεν ήταν παίνεμα. Είναι μια λέξη που και αυτή έχει το μι και το νι. Είναι “άμυνα”. Έστω και μετά από 25 χρόνια, όφειλα να την κάνω.
Και από τη στιγμή που τα χαΐρια όλων τα είδαμε, έως ότου ανατείλει η Τέταρτη Δημοκρατία, και οι δυο τετραετίες για τους Βουλευτές, θα παραμένουμε σπίτι. Υπακούοντας στην εντολή των πολιτών που το 2000 μας έστειλε εδώ.
Και παρόλο που διαφωνώ με τη λεγόμενη υπακοή στη μοναστική ζωή, θα την τηρήσω, όσο ζω.
Ίσως μια αμυδρή ελπίδα να υπάρχει στον ορίζοντα: “Η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, και οι έως δυο τετραετίες, για τους Βουλευτές”.
Μόνο που αμφότερα τα μείζονα αυτά ζητήματα, είναι απορριπτέα από τα υπαρκτά αντικόμματα κόμματα. Των οποίων οι επικεφαλής ούτε καν τα ψελλίζουν. Το ίδιο και τα Πανεπιστήμια.
Στη γεωμετρία η δική μας γραμμή και η γραμμή της Επίσημης Πολιτικής Ελλάδας λέγονται ασύμβατες. Αυτό διότι δεν συναντώνται πουθενά. Στην ιστορία λέγονται ασύμβατες διαδρομές. Στην Πολιτική συνιστούν “μια Οδυνηρή και ατέλειωτη Παρακμή”. Αυτή είναι η ακροτελεύτια φράση που έγραψε ο επίσης αείμνηστος Κώστας Βεργόπουλος.
Μια παρακμή που οι επιταχυντές της, σαν τα Τέμπη, τις Ακρίβειες, τις Αγορές, και τα διάφορα ΟΠΕΚΕΠΕ, όλα, πληθώρας ένεκεν, πληθυντικά, την καθιστούν μη αναστρέψιμη. Και επιπλέον με τον επικεφαλής του φορέα, κινούμενο επί προδιαγεγραμμένης τροχιάς, να ετοιμάζεται σαν έτοιμος από καιρό, να αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια που χάνει.
Κατά τα άλλα, το κενό που παραμένει με τη φυγή από τη ζωή του Μιχάλη έχει να κάνει με την εξέλιξη μιας πλούσιας γραπτής κληρονομιάς που αφήνει. Τα δικά του Άπαντα.
Είθε ένα Πανεπιστήμιο, π. χ. το Δημοκρίτειο ή το Αριστοτέλειο ή το Καποδιστριακό ή ακόμη και η Ακαδημία των Αθηνών, να τα εκδώσει. Νομίζω τα βιβλία του είναι 27 στο σύνολό τους.
Εκτός κι αν τους προλάβει η Βουλή των Ελλήνων. Που όπως ξέρω, ο Πρόεδρός της, Νικήτας Κακλαμάνης, ξέρει πολύ καλά περί τίνος πρόκειται. Μόνο δεν ξέρω αν θελήσει να επιστρέψει δημιουργικά στην ιστορία ή αν συνεχίσει να είναι οργανικό μέρος της παρακμής που έλεγα.
Ελπίζω, να μην επηρεαστεί από τη στάση ενός πρώην Προέδρου της Βουλής, απέναντι στους 14 τόμους της Ποντιακής Γενοκτονίας, που έχει συγγράψει ο Καθηγητής Κώστας Φωτιάδης.
_________________
Χρήστος Κηπουρός
“Προς τους Ποντίους και τους
Θρακιώτες, ανοιχτή επιστολή”
“Ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού
να επονομαστεί: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”
Η έννοια του επιθέτου “Ευγενής” σύμφωνα με τα λεξικά της Ελληνικής γλώσσας είναι τριπλή. 1. ο Αριστοκρατικός, ήτοι η Ευγενής καταγωγή 2. Ο Ευγενικός στη συμπεριφορά και 3. ο βασισμένος σε υψηλά ιδανικά. Οι δύο Υψηλάντες, ο Αλέξανδρος και ο Δημήτριος υπήρξαν Ευγενείς και ως προς την καταγωγή και στα υψηλά ιδανικά, από τα οποία εμφορούνταν για την παλιγγενεσία. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, πέρα από τη γνωστή ευγενική του συμπεριφορά, ο διανοητικός, πολιτικός και ηθικός του βίος, υπήρξε ένας διαρκής αγώνας για μια νέα εθνική παλιγγενεσία. Πρόκειται για δύο σαφείς περιπτώσεις που σχετίζονται άμεσα με το “Κοινό Ποντίων Ευγενών”. Όπως όμως με την οφειλόμενη τιμή στη μνήμη τους.
Όταν στις 2 Οκτωβρίου 1988 μίλησα για την Ανάπτυξη της Θράκης, σε σχέση με την ιστορία, στο Δημαρχείο της Αλεξανδρούπολης, ο μακαριστός, Μητροπολίτης τότε της Πόλης Άνθιμος, με απάντησε λέγοντας, ότι ο λόγος μου τον θύμισε τον Απόστολο Παύλο. Με τον επίσης μακαρίτη Ηλία Ευαγγελίδη και μετέπειτα Δήμαρχο της ίδιας πόλης, να προσθέτει ότι υπάρχει και ο Ιησούς. Εννοώντας το κοινό μας φίλο και μέντορα Μιχάλη.
Απλά ας επιτραπεί ως ένας εξ αίματος Θρακιώτης και εξ ιδεών και Θρακιώτης και Πόντιος, να μιλήσω για κάποια πράγματα με τους Θρακιώτες και τους Ποντίους, που ίσως δεν τα έχουν ξεψαχνίσει και τόσο: Από τη γενοκτονία έως τη Ρωμανία, και όχι μόνο.
“Μπορεί τώρα να τα μνημονεύετε και να εκθειάζετε το Μιχάλη, για τη διανοητική, πολιτική και ηθική συμβολή του, από την αξέχαστη και απολύτως προβλεπτική του ομιλία στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, έως την Έμπνευση και υλοποίηση της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας, και ως τη διεθνή της θετική συνέχεια. Μπορεί ακόμη να κάνετε αναφορές στην πόλη της Ρωμανίας, όμως όταν το 2000 η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ήταν υποψήφιο πολιτικό κόμμα στις εκλογές, με επικεφαλής τον ίδιο, τον και μας, μαυρίσατε”. Μας στείλατε σπίτι μας.
Υπάρχει όμως και ο πολιτικός εξαγνισμός. Δεν μιλώ για επιστροφή. Υπάρχει κάτι πιο σοβαρό.
Τα τετράδυμα έργα, από τον αυτοκινητόδρομο και τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, ως τη Θρακική Διώρυγα και τον αγωγό LNG, Αλεξανδρούπολης Οδησσού κλπ, ή όποιον αγωγό θα προκύψει στο μέλλον, μπορεί ως διάδρομος πολλαπλής χρήσης, να πάρει από σήμερα, το όνομα: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Κάτι που αρμόδια να το προωθήσει είναι η Ελληνική Πολιτεία.
“Μπορείτε να συμβάλετε με την πρόταση σας, τόσο προς τους Αξιέπαινους για το έργο τους Συλλόγους σας, όσο και προς την Επίσημη Ελλάδα, για ένα νέο Οδωνύμιο. Το οποίο να αφορά στο διάδρομο Αλεξανδρούπολης Οδησσού, ώστε να πάρει το συγκεκριμένο όνομα. Αφού φυσικά προηγηθούν Συλλογικές Αποφάσεις, από τα κάτωθεν, προτού πάνε προς τα άνωθεν. Για να θυμηθώ και τη ρήση του Θρακιώτη Κορνήλιου Καστοριάδη, περί κάτωθεν και άνωθεν”.
“Αν πάλι οι αποδέκτες ή οι όποιοι επίσημοι, αρνηθούν την πρότασή σας-μας, υπάρχουν δυο ιστορικά προηγούμενα να κατατεθούν”:
1. Η δική μου πρόταση προς την Επίσημη Ελλάδα στις 8 πρώτου 2021: Να τιμήσει η ίδια, μεταξύ των άλλων, πέραν της διαταραγμένης σχέσης της ομοδοξίας, το διακοσιοστό έτος από την παλιγγενεσία. Συγκεκριμένα τη μνήμη του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, που πιο πριν είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Αντί δηλαδή του ονόματος “Εύξεινος Αγωγός” και αντί του “South stream”, ο συγκεκριμένος αγωγός να ονομαστεί: “Ιωάννης Καποδίστριας”. Πέραν της ιστορίας, να επανασυνδέσει γεωοικονομικά τις δύο χώρες μας, με ένα όνομα κοινής ιστορικής μνήμης.
Εννοείται βέβαια ότι από την επικεφαλής της 200στής επετείου, δεν περίμενα κάτι άλλο. Ούτε από τους εν Αθήναις κατοικοεδρεύοντες αξιωματούχους.
Η πρόταση απερρίφθη ασυζητητί. Όπως βέβαια και ο ίδιος ο αγωγός. Με το Ρωσικό φυσικό αέριο να αποπέμπεται έκτοτε “εις το πυρ το εξώτερον”. Και με τα χειρότερα να έπονται.
Αγαθή τύχη όμως που υπάρχει και η Ιταλική περίπτωση.
2. Ο τροφοδότης υποθαλάσσιος Αγωγός Αλγερινού φυσικού αερίου, έχει το όνομα του ιδρυτή της ENI,"Ente Nazionale Idrocarburi" . Ο λόγος για τον αντιφασίστα και καινοτόμο “Enrico Mattei”.
Περιττό να προσθέσω ότι αν ο ίδιος ζούσε σήμερα, θα συμφωνούσε πολιτικά με την πρόταση. Και όχι λόγω των εκεί σπουδών του Μιχάλη ή των Ιταλών, όπως μας αποκαλούσε ειρωνικά το κάποτε κόμμα μας. Π. χ. εγώ μοναδικός όντας εκπρόσωπος των ιδεών αυτών, επί επτά έτη, στη Βουλή, είχα τελειώσει το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.
Αντί δηλαδή να λέγονται “Χερσαία Δαρδανέλια” ή “Δαρδανέλια της Ξηράς” όπως είχε πει ο Αμερικανός Διπλωμάτης Μορκεντάου, να δώσουν το όνομά τους σε ένα γνώριμο πρόσωπο, μετά πλείστων όσων προσφερθεισών θέσεων και προτάσεων, τόσο στη γεωπολιτική, όσο και στη γεωοικονομία. Από την οδική και ηλεκτροσιδηροδρομική Εγνατία, έως τη γαστρονομική της εκδοχή, από την Ηγουμενίτσα ως την Αλεξανδρούπολη και εκείθεν ως το Burgas. Και έως την Οδησσό. Γραπτά ντοκουμέντα, δεκάδες.
Μπορεί να μην εξειδικεύτηκε στα του Ενεργειακού χωροταξικού και φυσικού αερίου,, όμως αν στη διανοητική και πολιτική προσφορά του, προστεθεί η υπό την εποπτεία του, συνεισφορά μας, στη γεωοικονομική Δημοκρατία, όσο και στην Πολιτική Γεωοικονομία, υπερκαλύπτεται δυο και τρεις φορές το ζήτημα. Φυσικά και διάβαζε τα ενεργειακά γραπτά μας, όμως ποτέ δεν παρεξέκλινε από την ευγενική του συμπεριφορά. Τίτλους Ευγενείας δεν είχε, όμως η Ευγένεια δεν τον έλειψε ποτέ.
Παράδειγμα, ο συμφωνηθείς μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΠΑ αγωγός LNG, Αλεξανδρούπολης Οδησσού κλπ, έχει ως πολιτική αφετηρία, την Άνοιξη του 1996. Ήταν δική του ιδέα που έφερε τους Θράκες από την Αλεξανδρούπολη με το τρένο που το λέγαν Ιάσωνα, αλλά επίσης και Βουλγάρους που ήρθαν στο Ορμένιο, σε μια ανεπανάληπτη συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού! Και πάντως αυτός που μπορεί να δώσει ιστορική συνέχεια στα λόγια του εμπνευστή των Χερσαίων Δαρδανελίων, δεν είναι ούτε οι Κυβερνήσεις, ούτε και οι Αντιπολιτεύσεις. Ούτε οι χθεσινές, ούτε και οι σημερινές.
Με την πρόταση για το όνομα, δεν θα επιβεβαιωθεί μόνο το “Κοινό Ποντίων Ευγενών”. Όπως δεν θα δικαιωθούν μόνο, οι Ποντιακές καθώς και οι Εθνικές μνήμες: Των Αλεξάνδρου και Δημητρίου Υψηλάντη με τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Επίσης αναγεννιέται το Δικαίωμα στη Μνήμη. To Σήμα Κατατεθέν του Ποντιακού Ελληνισμού. Η Ονομασία Προέλευσής του.
Είναι σίγουρο ότι θα συμφωνούν όλοι οι “τεμέτερον”: “Και οι Υψηλάντες και ο Μιχάλης”. Ο ένας Υψηλάντης, ο Αλέξανδρος ήταν αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας, ο αδελφός του ο Δημήτριος κατεβαίνει στην Ελλάδα για την παλιγγενεσία. Ο Μιχάλης, που αφιερώθηκε και αγωνίστηκε για μια νέα παλιγγενεσία, μέρος της οποίας είναι τα χερσαία Δαρδανέλια, θα κάνει κάτι άλλο:
Θα ανεβαίνει το διάδρομο πολλαπλής χρήσης, παρευξείνιο κατά το μεγαλύτερο τμήμα του, από την πόλη του, την Αλεξανδρούπολη, έως την κατατρεγμένη σήμερα Οδησσό.
Η θλίψη για τη φυγή του, δεν περιορίζεται μόνο στον Ελληνισμό, ούτε μόνο στους Λαούς και την ομώνυμη Διεθνή Ένωση για τα δικαιώματα και την απελευθέρωσή τους. Μέχρι που και οι ΗΠΑ θα θλίβονται. Αν μη τι άλλο, δεν θα έχουν κάτι νέο σοβαρό διανοητικά να μελετήσουν.
Η πολιτική μας πάντως πρόταση, να δοθεί στην οδική αυτή τετραδυμία, Αλεξανδρούπολης Οδησσού κλπ, το όνομά του, αποτελεί μια οφειλόμενη τιμή στη μνήμη του. Και καταρχήν από εμάς τους ίδιους, είναι οφειλόμενη. Τα ευχαριστώ, για το ταξίδι, στις όμορφες φαντασιώσεις, όσο και στις επεξεργασμένες εθνικά και πολιτικά, όσο και δικαιωμένες ιστορικά θέσεις, μαζί με τους αγώνες μας.
Μπορεί τα καλά μας χρόνια να έφυγαν, όμως το διανοητικό προικώο παραμένει αφάγωτο. Έστω και αν μερικοί έχοντας αδυναμία στο νέο, ψελλίζουν ιδέες του, εξ αντιγραφής. Ας μην προχωρήσουμε περισσότερο, ώστε να πούμε κάτι άλλο.
Συνηθίζεται, όταν φεύγει από τη ζωή ένας πρώην Υπουργός, να δίνεται το όνομά του, σε έναν δρόμο ή και σε κάποια πλατεία. Δεν διαφωνούμε. Καλό και τιμητικό είναι. Όμως η περίπτωση του Μιχάλη είναι άλλης κλίμακας και άλλων διαστάσεων. Καλά είναι, τόσο ένα οδωνύμιο, όσο και ένα όνομα Νοσοκομείου, όμως υπάρχει και μια πιο μεγάλη και οφειλόμενη τιμή.
Για όλους αυτούς τους λόγους κάνουμε την πρόταση*: “Ο Διάδρομος Αλεξανδρούπολης Οδησσού, να επονομαστεί: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Διεκδικώντας παράλληλα τη διανοητική, πολιτική και ηθική του κληρονομιά. Και θα συνεχίσουμε. Αυτά ακριβώς τα λόγια τονίσαμε και στον επικήδειο του. Και σεμνυνόμαστε για τα έως τώρα δείγματα γραφής μας.
___________
* Την ίδια αυτή πρόταση, την υποβάλλαμε επίσης με το φίλο Πασχάλη Χριστοδούλου.
%20(1).jpg)
0 Σχόλια