Γιατί οι διαφορές πλέον δεν κρύβονται πίσω από επικοινωνιακές διατυπώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε μια Αριστερά που δεν αρκείται στη διαχείριση των δεδομένων, αλλά θέλει να τα ανατρέψει. Μιλά για μηδενικό ΦΠΑ στα βασικά τρόφιμα, 13ο μισθό και 13η σύνταξη, μείωση του ΕΦΚ στα καύσιμα, δημόσια τράπεζα και έκτακτη φορολόγηση των υπερκερδών σε τράπεζες, ενέργεια και διυλιστήρια. Υπερασπίζεται τον δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ και των ΕΛΠΕ, αντιτίθεται στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και βάζει στο στόχαστρο την ασυδοσία των funds.
Κυρίως, αρνείται να αντιμετωπίσει τον δημοσιονομικό χώρο των 5,6 δισ. ευρώ για την περίοδο 2027-2030 σαν κάποια πέτρινη πλάκα που κατέβηκε από το βουνό. Για την Αριστερά το ερώτημα δεν είναι απλώς πώς θα μοιραστούν τα 5,6 δισ., αλλά εάν αυτό το ποσό αποτελεί ταβάνι ή αφετηρία για μια διαφορετική οικονομική πολιτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε πολλά. Διασπάσεις, ήττες, αποχωρήσεις, προσωπικές στρατηγικές και πολιτικά τρωκτικά που εγκατέλειψαν το καράβι μόλις νόμισαν ότι διέκριναν στον ορίζοντα ασφαλέστερο λιμάνι εξουσίας. Άντεξε τους γυρολόγους, τους «καθηγητάδες» της εργαστηριακής πολιτικής και εκείνους που μέχρι χθες επικαλούνταν την Αριστερά και σήμερα φλερτάρουν ακόμη και με σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά.
Κι όμως, το καράβι δεν βούλιαξε.
Είναι ακόμη εδώ, πληγωμένο αλλά όρθιο, γιατί οι πολιτικές παρατάξεις με κοινωνικές ρίζες δεν διαγράφονται με ένα νέο λογότυπο ούτε μετακομίζουν επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η επόμενη καρέκλα βρίσκεται αλλού.
Σε πείσμα όσων βιάστηκαν να μοιράσουν τα ιμάτιά του, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει εδώ για να εκφράζει και να μάχεται για την Αριστερά, την κοινωνική πλειοψηφία και την πατρίδα.
Γιατί η Αριστερά δεν είναι αίθουσα αναμονής της εξουσίας. Είναι πλευρά. Και στις δύσκολες εποχές φαίνεται ποιος έμεινε σε αυτήν και ποιος άλλαξε βαγόνι.
0 Σχόλια