Γράφει ο Φαροφύλακας
Εδώ στον Φάρο τα γράψαμε. Τα είπαμε. Προειδοποιήσαμε εγκαίρως. Και, δυστυχώς, αντί να διαψευστούμε, κάθε λίγες ημέρες έρχεται και ένα νέο περιστατικό να επιβεβαιώσει ότι το πρόβλημα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Και πλέον έχει ονοματεπώνυμο: οι επιλογές του.
Ο πρώην πρωθυπουργός αποφάσισε να επενδύσει σε «νέα πρόσωπα», τεχνοκράτες, πανεπιστημιακούς και ανθρώπους μακριά από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Δικαίωμά του. Μόνο που άλλο ανανέωση και άλλο πολιτικό νηπιαγωγείο.
Γιατί όσα συμβαίνουν τελευταία είναι απίστευτα πράγματα.
Μία ημέρα πριν από τη συνέντευξη Τύπου του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, ο Γιώργος Σιακαντάρης, άνθρωπος με κεντρικό ρόλο στη σύνταξη του μανιφέστου της ΕΛ.Α.Σ, άνοιξε μέσω social media συζήτηση για πολιτικές συγκλίσεις, με αφορμή τη Γερμανία και την AfD. Έφτασε μάλιστα μέχρι τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και την άνοδο του Χίτλερ.
Και κάπως έτσι, την ώρα που ο Τσίπρας θέλει να εμφανιστεί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη ως εναλλακτική κυβερνητική λύση, στενός συνεργάτης του προσφέρει έτοιμη στην πολιτική αγορά τη συζήτηση περί ενδεχόμενης σύγκλισης Κεντροαριστεράς και Δεξιάς.
Απίστευτα πράγματα.
Το ΠΑΣΟΚ φυσικά άρπαξε το δώρο. Ο Παναγιώτης Δουδωνής κατηγόρησε τον Σιακαντάρη ότι προωθεί συγκυβέρνηση ΝΔ-ΕΛΑΣ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο συνεργάτης του Τσίπρα μπήκε και στα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, ασκώντας κριτική στην απόφαση του συνεδρίου του να αποκλείσει συνεργασία με τη ΝΔ.
Δηλαδή, παραμονές ΔΕΘ, αντί να συζητά η χώρα όσα θέλει να πει ο Τσίπρας, συζητά τι ακριβώς εννοεί ο Σιακαντάρης.
Και δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.
Προηγήθηκε ο Γιώργος Παππάς και η περιβόητη συζήτηση για τις τραπεζικές θυρίδες, όταν η κουβέντα για την «πατριωτική εισφορά» κατέληξε στα κοσμήματα. Ακολούθησε ο Νίκος Νυφούδης, ο οποίος μίλησε στην ΕΡΤ για την «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων» και παραδέχθηκε στον αέρα: «τώρα ενημερώνομαι για αυτά, τώρα διαβάζω».
Και εδώ τελειώνουν τα άλλοθι.
Εμείς στον Φάρο έχουμε εδώ και καιρό επισημάνει ότι ένα επικίνδυνα ανεπαρκές πολιτικό περιβάλλον μπορεί να μετατραπεί σε βαρίδι για οποιονδήποτε αρχηγό. Όταν όμως τα ίδια φαινόμενα επαναλαμβάνονται, δεν φταίνε πλέον μόνο οι συνεργάτες.
Φταίει κι εκείνος που τους επέλεξε.
Ο Τσίπρας τούς διάλεξε. Ο Τσίπρας τούς έδωσε ρόλους. Ο Τσίπρας τούς έβαλε μπροστά στις κάμερες και στα μικρόφωνα.
Άρα δικό του είναι πλέον και το πολιτικό κόστος.
Ο Φαροφύλακας το είχε επισημάνει πριν αρχίσουν να πέφτουν πάνω στα βράχια. Και δυστυχώς δικαιώνεται.
Το ερώτημα τώρα είναι διαφορετικό: θα αλλάξει ο καπετάνιος πορεία και πλήρωμα ή θα συνεχίσει να εμπιστεύεται εκείνους που του δείχνουν τα βράχια για λιμάνι;
0 Σχόλια