Η φτώχεια δεν θέλει καλύτερο μοίρασμα – Θέλει σύγκρουση με τα συμφέροντα

 

Γράφει ο Φαροφύλακας

Τα λέμε, ρε παιδιά, γιατί πρέπει να τα λέμε. Φυσικά και υπάρχουν προβλήματα. Φυσικά και αυτή η διεφθαρμένη κυβέρνηση πρέπει να ελέγχεται καθημερινά για τις επιλογές της και τις σχέσεις της με εξαρτημένα συμφέροντα. Και φυσικά θέλουμε η αντιπολίτευση –και η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα– να γίνει καλύτερη. Ακριβώς γι’ αυτό γράφουμε για τις ''πατάτες'' της. Γιατί αντιπολίτευση που χαϊδεύεται στον καθρέφτη της δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κυβέρνηση.

Σήμερα το πρωί, στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, η βενζίνη έφτασε ακόμη και στα 2,20 ευρώ. Και υπάρχουν άνθρωποι που μετανιώνουν επειδή δεν γέμισαν το ρεζερβουάρ τους την Παρασκευή, όταν έβλεπαν ακόμη τιμές στα 2,10 και κάτι, ακόμη και 2,19 ευρώ. Εκεί φτάσαμε.

Την ίδια στιγμή γίνεται χαμός με τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη και τη συζήτηση για περιορισμό του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες. Και αναρωτιέμαι: Αν δεν είναι αυτά πολιτικό βούτυρο στο ψωμί μιας αντιπολίτευσης, τότε τι είναι;

Κι όμως, από την ΕΛ.Α.Σ. ακούμε κυρίως έναν εξορθολογισμό. Μια λογική περίπου του «εμείς θα μοιράσουμε δικαιότερα την πίτα». Μόνο που όταν η πίτα μικραίνει συνεχώς για τους πολλούς, δεν αρκεί να αλλάξεις το μαχαίρι που την κόβει.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται καλύτερο μοίρασμα της φτώχειας.

Χρειάζεται πολιτική σύγκρουση.

Με συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. Με εκείνους που κερδίζουν όταν η ακρίβεια γονατίζει το νοικοκυριό. Με ένα οικονομικό μοντέλο που αφήνει άλλους να μετρούν υπερκέρδη και άλλους τα λεπτά στο πρατήριο.

Κι εκεί η ΕΛ.Α.Σ. φοβάται ακόμη να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο. Θέλει να δείξει «φιλική προς την επιχειρηματικότητα», να μην τρομάξει κανέναν, να ισορροπήσει. Μόνο που κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα συγκρουστείς.

Και σήμερα, πιο καθαρή ήταν η Ρένα Δούρου. Η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ μίλησε για μια πολιτική «περίκλειστου Κολωνακίου και πλατείας Συντάγματος», για την αυλή της κυβέρνησης και για τα συμφέροντα που αυτή επιλέγει να υπηρετεί.

Αυτό είναι πολιτική γλώσσα.

Γιατί, Αλέξη, όταν η βενζίνη γράφει 2,20, δεν αρκεί να υποσχεθείς ότι θα μοιράσεις καλύτερα τη φτώχεια.

Πρέπει να πεις ποιος κερδίζει από αυτήν.

Και κυρίως, με ποιον είσαι έτοιμος να συγκρουστείς.