Εχθρικός απέναντι στην Κίνα

 

Ρίχνει και τα τελευταία φύλλα συκής της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δένοντας τη χώρα πλήρως στο αμερικανικό άρμα, εγκαταλείποντας ακόμη και τους στοιχειώδεις διπλωματικούς δεσμούς με δυνάμεις όπως η Ρωσία, ή υποβαθμίζοντας τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο προς όφελος της «στρατηγικής» σχέσης με το Ισραήλ, τώρα η Αθήνα εντάσσεται στο κλαμπ των «σκληροπυρηνικών» κατά της Κίνας. Ολα δείχνουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη οδηγεί τη χώρα στην εγκατάλειψη παραδοσιακών αρχών της ελληνικής διπλωματίας.

Εσχάτως, στις 12 Ιουνίου 2026, στη συνέντευξή του στον άλλοτε σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ, κατά την πρώτη του προεδρική θητεία, Μακ Μάστερ (παρατσούκλι «σκυλί του πολέμου» από την καριέρα του στο Ιράκ και αλλού), στο podcast «Today’s Battlegrounds», μια αποστροφή του πρωθυπουργού πέρασε εντελώς … κάτω από τα ραντάρ της ειδησεογραφίας. Κι’ αυτό, παρ’ ότι ήταν πολύ σημαντική, δεδομένου ότι, για πρώτη φορά, τόσο ανοικτά επιτέθηκε κατά του Πεκίνου.

Είπε χαρακτηριστικά: «Διατηρούμε μια πολύ ισχυρή διμερή εταιρική σχέση με τις ΗΠΑ, την οποία σέβομαι, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας. Και ναι, πιστεύω επίσης ότι όσον αφορά ζητήματα όπως η διαχείριση των σχέσεων με την Κίνα, ειδικά δεδομένου ότι η Κίνα διαθέτει πλέον το 30% της παγκόσμιας δυνατότητας βιομηχανικής παραγωγής και ουσιαστικά είναι σε θέση να καταστρέψει βιομηχανίες σε ολόκληρο τον κόσμο, οπωσδήποτε στην Ευρώπη, αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με μεγάλη σοβαρότητα. Δεν μπορούμε απλώς να επιτρέψουμε την πλήρη καταστροφή της βιομηχανικής μας βάσης μόνο και μόνο επειδή αναζητούμε πάντα το φθηνότερο προϊόν, ειδικά όταν υπάρχουν αθέμιτες εμπορικές πρακτικές».

Παιχνίδι με τη φωτιά

Ο Κ. Μητσοτάκης, λοιπόν, κατηγόρησε την Κίνα ως «καταστροφέα» των Δυτικών και κυρίως των ευρωπαϊκών οικονομιών, ενώ μίλησε για «αθέμιτες πρακτικές». Ο ίδιος, ανέκαθεν ταυτιζόταν με τη γραμμή των ΗΠΑ και μερίδας Ευρωπαίων απέναντι στην Κίνα. Ωστόσο, όπως και άλλες ελληνικές κυβερνήσεις, δικαιολογούσε τις στενές οικονομικές σχέσεις Ελλάδας – Κίνας, με το επιχείρημα ότι το Πεκίνο έχει προβεί σε μεγάλες επενδύσεις στη χώρα μας, όταν άλλα κράτη, σε συνθήκες μνημονίων, δεν το έκαναν. Τώρα, όμως, εγκαταλείπει αυτή τη γραμμή.

Εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τελικώς επιλέξει να ταυτιστεί με το κλαμπ των «σκληρών» και να ακολουθήσει πολιτικές κατά του Πεκίνου, αυτό θα έχει πολλαπλές συνέπειες για την Ελλάδα. Διπλωματικές (η Κίνα είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) και οικονομικές – γεωπολιτικές (εμπορική – οικονομική υπερδύναμη). Πρόκειται για ένα παιχνίδι με τη φωτιά, ειδικά για την ελληνική περίπτωση, η οποία και την ανάγκη της πολυδιάστατης διπλωματικής στήριξης έχει, και την ανάγκη ουσιαστικών επενδύσεων.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Ενώ, όμως, το μέγαρο Μαξίμου δείχνει να συντάσσεται με τους «σκληρούς» κατά της Κίνας, την ίδια στιγμή τίθεται ανοικτά υπέρ του σχεδίου του «Ινδικού δρόμου». Του IMEC (India – Middle East – Europe Economic Corridor (IMEC, India – Middle East – Europe Economic Corridor, Διάδρομος Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης). Ενα γιγαντιαίο γεωπολιτικό, γεωοικονομικό σχέδιο (μεταφορών προϊόντων, ενέργειας, δεδομένων, υποδομών, κ.λ.π.), υπό την αμερικανική κηδεμονία, καθώς και με τη στήριξη του Ισραήλ και μοναρχιών του Κόλπου, στον αντίποδα του κινεζικού «Δρόμου του μεταξιού».

Σχέδιο, το οποίο στην ελληνική περίπτωση έχει να κάνει με τα δίκτυα μεταφορών, λιμένων, σιδηροδρομικών γραμμών, κ.ο.κ., που προωθεί η πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στην Ελευσίνα και αλλού. Να σημειωθεί ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει να επισκεφθεί επίσημα την Κίκνα απλο τον Νοέμβριο του 2023, ενώ ο πρόεδρος της Κίνας από το 2019. Στην Ινδία, όμως, ο πρώτος βρέθηκε τον Φεβρουάριο του 2026.

Ο Κ. Μητσοτάκης ουδέποτε υπήρξε θιασώτης της στενής σχέσης με το Πεκίνο. Ωστόσο, δεν τολμούσε να καταστρέψει αυτό που έκτισε σειρά προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Τώρα, υποτασσόμενος στις επιταγές των Βρυξελλών, μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών και των κάθε λογής Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, προβαίνει σε αλλοπρόσαλλους, επικίνδυνους πειραματισμούς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Ο ίδιος, εξάλλου, φημίζεται για τις … κωλοτούμπες. Μέχρι να ξαναβγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τραμπ, ο Κ. Μητσοτάκης ευαγγελιζόταν την «πράσινη ενέργεια» και πρωτοστατούσε κατά της έρευνας – εξόρυξης υδρογονανθράκων. Μάλιστα, πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησής του, όπως ο Νίκος Δένδιας, έλεγαν ότι η Ελλάδα «δεν θα γίνει κόλπος του Μεξικού». Οταν ο Τραμπ, δια της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, επέβαλε το «Drill, baby, drill» – ή «Drill, Kyriakos, drill» – αίφνης ο πρωθυπουργός … «αποφάσισε» ότι η Ελλάδα θα γίνει «ενεργειακό El Dorado».

Πόλεμος δασμών και προστατευτισμός

Η διόλου τυχαία δήλωση του πρωθυπουργού στο podcast του Μακ Μάστερ, έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία η ΕΕ εξετάζει μέτρα προστατευτισμού απέναντι στην Κίνα. Με το Πεκίνο, βέβαια, να απαντά ότι «εάν η ΕΕ επιμείνει να εισαγάγει μονομερώς νέα εμπορικά μέσα και να υιοθετήσει διακριτικούς περιορισμούς, η Κίνα θα λάβει αποφασιστικά αντίμετρα και αποτελεσματικά μέτρα για τη διασφάλιση των δικών της συμφερόντων», όπως ανέφερε προ εβδομάδων το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου σε ανακοίνωσή του.

Λίγο πριν, η «φίλη» του Κυριάκου Μητσοτάκη, επικεφαλής της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, είχε συγκαλέσει σύσκεψη για τη λήψη μέτρων προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αυξανόμενη εμπορική ανισορροπία ΕΕ – Κίνας. Να σημειωθεί πως το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ έναντι της Κίνας διευρύνθηκε στα 360 δισεκατομμύρια ευρώ πέρυσι από 312 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024.

Κανονικά της Ευρώπης δεν πρέπει να της φταίει η Κίνα που έχει πάρει κεφάλι παγκοσμίως στο εμπόριο, στις σπάνιες γαίες, τα μέταλλα, και σε σειρά άλλους στρατηγικούς τομείς, αλλά … ο κακός της ο καιρός και οι ηγεσίες της. Τα τεράστια οικονομικά προβλήματα των ευρωπαϊκών οικονομιών οφείλονται στις ολέθριες επιλογές των πολιτικών ηγεσιών και των χρυσοκάνθαρων του ιερατείου των Βρυξελλών, στις ετεροβαρείς συμφωνίες δασμών υπέρ του Τραμπ, το κόψιμο του ομφάλιου ενεργειακού λώρου με τη Ρωσία, τη δραματική διαχρονική καθυστέρηση της Ευρώπης στις νέες τεχνολογίες, στον τομέα των σπάνιων γαιών, κ.λ.π.. Για όλα αυτά δεν τους φταίει η Κίνα, η οποία σε τελική ανάλυση τα συμφέροντά της κοιτάζει.

Εξάλλου, οι νεοφιλελέ ηγεσίες της Ευρώπης πίνουν νερό στο όνομα της «οικονομίας της αγοράς» ως αυτο-ρυθμιστή των πάντων. Τώρα, αίφνης, ανακάλυψαν τα … κακά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και ότι απαιτείται «προστατευτισμός»; Δεν τους είδαμε, πάντως, να τολμήσουν να πάρουν τέτοια μέτρα έναντι των ΗΠΑ. Μένει να φανεί τι πραγματικά θα κάνουν με την εξαιρετικά «δύσκολη» περίπτωση της Κίνας.

Με τους «σκληρούς» ο Κ. Μητσοτάκης

Στη «σκληρή γραμμή» έναντι της Κίνας πρωτοστατούν η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Λιθουανία. Σε non paper που συνυπέγραψαν, ζητούν από την Κομισιόν «μια σαφώς πιο επιθετική εμπορική πολιτική, ταχύτερη ενεργοποίηση μέτρων, ευρύτερη χρήση δασμών και ποσοστώσεων, νέα εργαλεία για την αντιμετώπιση της παράκαμψης των ευρωπαϊκών μέτρων μέσω τρίτων χωρών και πιο αποφασιστική αντιμετώπιση της κινεζικής υπερπαραγωγής και των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών». Με αυτές τις διατυπώσεις, ταυτίστηκε πλήρως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως φαίνεται από τη συνέντευξή του στον Μακ Μάστερ.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, υποστηρίζει μια πιο προστατευτική ευρωπαϊκή βιομηχανική στρατηγική έναντι της Κίνας, με επιβολή δασμών και άλλων εμπορικών μέτρων. Η Ιταλία εμφανίζεται κοντά στη γαλλική προσέγγιση. Ωστόσο, η Γερμανία, προς το παρόν, εξακολουθεί να επιδιώκει τη διατήρηση στενών σχέσεων με την κινεζική αγορά και εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε μια πιο συγκρουσιακή ευρωπαϊκή πολιτική.

neostrategy.gr